.

İbrahim MƏSİMOĞLU
müharibə veteranı

ehtiyatda olan polkovnik-leytenant
_____________________________

Xüsusi olaraq Asiya.info üçün












Bu gün məmləkətimizdə internet abırsızlığı deyilən bir azar xalqımızı çox əsəbiləşdirməkdədir. Sosial şəbəkədə jurnalist adını daşımağın mühüm tələbləri elə pozulur ki, kimsə özünə o adı daha yaraşdırmaq istəmir. Əsl yazarlar üçün ən zəruri tələb sayılan yurd təəssübkeşliyi, vətəndaş məsuliyyəti bəziləri tərəfindən insafsızcasına ayaqlanır. Belə nakəsləri nəinki dinləmək, həm də mənsub olduğun millətə aid etmək istəmirsən.


Jurnalist cavabdehliyini öz maddi marağı hesabına itirən Qənimət Zahidi, ehtimal ki, çox adam tanıyır. Xalqımıza siyasi dərd verən “cəbhəçilərin” törəməsidir. 1990-cı ildə Xalq Cəbhəsinin lideri Əbülfəz Elçibəyin məktubu əsasında verilən təyinatla "Azadlıq" qəzetində müxbirliyə başlayan Qənimətin jurnalistik təməli düzgün qoyulmadığına görə daim səhv buraxmaqdadır. Nə dilindən, nə də yazılarından könülsüz səslənən vətən kəlməsi düşməsə də, təcrübəsiz siyasi əməllərində, biabırçı ictimai davranışlarında antivətənçiliyi ilə çoxunu geridə qoymuşdur. Xuliqanlıq və qəsdən sağlamlığa az ağır zədə vurma ittihamları ilə 2007-ci il noyabrın 11-də 4 illik həbs cəzası almışdır. Həcc ziyarətində olmasına baxmayaraq həyatda “pivəbaz hacı” statusu qazanmışdır.


Qənimət Zahidin yaratdığı "Azərbaycan saatı" adlı həftəlik televiziya proqramı ölkəmizdə siyasi senzuranı tanımayan ilk televiziya proqramı kimi yalnız öz taykeşləri tərəfindən sevilir. Guya dünyanın 100 informasiya “qəhrəmanı" siyahısına daxil edilmişdir. Ola bilsin ki, Azərbaycan əleyhinə olan qüvvələrin gözündə “qəhrəman” kimi görünür. Amma həqiqətpərəstlər tərəfindən qəhrəman sayıla bilməz. Çünki öz xalqını təhqir edən və milli əxlaqını itirən kəs yalnız xain adlandırıla bilər. Açıq deyirəm ki, mən Turan aşiqiyəm və türkçülüyümüzü şərəfləndirən milli tariximizlə, soy-kökümüzlə qürur duyuram. Lakin Azərbaycanın ilk müstəqil peyk televiziyası kimi yaradılan “Turan TV” mən sevən mənəvi dünyanı təbii əks etdirmir. Ona görə ki, onun xətti turanlaşmaq deyil, haram pullar hesabına “qənimətləşməkdir”.    

“Azvision.az” saytı onunla bağlı çox mənfi təsirli bir karikatura vermişdir. Açıqlanır ki, pul qənimət Zahidin gözünü örtmüşdür:  “Pulun pul dövründən adı həmişə mediada ona-buna pul atmaqda, kələk gəlməkdə, əqidədaşlarını barmağına dolamaqda hallanan Qənimət Zahid son günlər yenidən gündəmi zəbt edib. İndi də köç etdiyi Fransada Azərbaycana barmaq uzadan kimlərdənsə qopartdığı pullarla "Turan" adlı internet televiziyası yaradıb. Bütün Turan ellərini yalan-yapalaq verilişlərlə barmağına dolayır. Bu barmaq o barmaqdır ki, Zahidin haqdan qaçması üçün onun bir balaca çərtilməsi kifayət idi.”

 Xalq arasında deyilən bir hikmət var: Ən çox giley söyləyən ən çox şikayət edilən hədəfdir. Süni nümayiş etdirilən ahü-nalə, yersiz narazılıq, saxta faktlar və yalançı vətənpərvərlik hesabına pul toplamaq... Bax, bu iyrənc niyyət Qənimət Zahidin əsas fəaliyyət xəttini, amalını, ideyasını təşkil edir. Yalnız yalan istehsal edir. Bəzən hiyləgər bir biçimdə səmimiyyət libası geyinərək sadəlövh insanları çaş-baş salmağa cəhd göstərir. Belə məqamlarda hətta özünə münasibətdə kiçik saydığı bir xətanı başqasına münasibətdə ən məkrli xəyanət adlandıraraq elə çərənləyir ki, o dəqiqə ixtiyarsız olaraq internet xəttini kəsmək istəyirsən. Axı nə qədər amansız mühakimələr yürütsən də fikirlərində həqiqət deyilən bir işartı yoxdursa, sənə kimsə inanan deyil. Qənimət Zahid dərk etmir ki, həyatda buraxılan kiçik nöqsanlar yavaş-yavaş insanı böyük səhvlərə doğru aparır və axırda dərin bir uçuruma salır.

        Azərbaycan əleyhinə atdığı addımların məsuliyyətini qanmayan Qənimət Zahid son günlər öz səfeh taykeşləri ilə birgə ordu rəhbərlərini ləkələmək kampaniyasına qoşulmuşlar. Heç biri milli əxlaq həddini gözləmir. Ağızlarına nə gəldi danışır, uydurma fikirlər söyləyirlər. Açıq demək istəyirəm ki, ordumuzun Baş Qərargah rəisi barədə  söylənən hədyan və çox ədəbsiz  sözlər müharibə veteranlarını çox qəzəbləndirmişdir. Çünki bütün çıxışlar qərəzlidir. Qənimət  Zahid də onların züytutanı kimi daha çirkin əməllər törədir. Qoy o nakəslər birdəfəlik qansınlar ki, Nəcməddin Sadıkov bizim cəbhədaşımızdır. Xarici ölkələrdə düşmən qüvvələrinin çörəyi ilə ayaq tutanlar onu necə tanıya bilər?! Nəcməddin Sadıkov ordumuzun həm çətin, həm də indiki yüksək səviyyəli günlərində həmişə öz çalışqan və  fədakar hərbçilik xarakterinə uyğun surətdə  vətənə layiqincə xidmət etmişdir. Onun səngərdə birgə döyüşdüyü əsgərləri dinlə, gör nə deyirlər. Hamısı onun başına and içir. Yeri gəlmişkən deyim ki,  Kəlbəcər işğalını onun adı ilə bağlamaq sadəcə alçaqlığın və milli satqınlığın son variantı sayıla bilər. O zaman dövlət var idi?! Siyasi hakimiyyətdə Qənimət Zahid kimi fərsiz və bivec “cəbhəçilər” oturmuşdu. Dövlət olmayan yerdə kamil ordu ola bilərdimi?! Siyasiləşən ordumuzda, necə deyərlər, it yiyəsini tanımırdı. Ölkəmizi səbatsızcasına idarə edən prezident Elçibəy deyirdi ki, Kəlbəcər Dağlıq Qarabağa daxil deyil, ermənilər oranı işğal etməz. Ona görə də dövlətimiz Kəlbəcəri müdafiəsiz qoymuşdu. Bu işdə Nəcməddin Sadıkovluq iynənin ucu boyda da cavabdehlik yoxdur. Həmin dövrdə ölkəmizin düşmənə qarşı döyüş taleyinin həlli  yalnız təminatsız qalan və ehtiyat qüvvəsi olmayan qeyrətli döyüşçülərimizə, başbilən komandirlərimizə qalmışdı. Onlardan biri də yüksək hərbi təfəkkürə malik olan Nəcməddin Sadıkov idi.
         Ümumən desək, vətən və ordu söhbəti gedən yerdə “qənimət zahidlərin” danışmağa mənəvi haqqı çatmır. Vətənini sevən kəs məmləkətimizin indiki məsul bir dövründə ermənipərəst Fransada nə gəzir?! Belə olan halda nə özü, nə də övladları Azərbaycanın müdafiəsi üçün necə cəlb edilə bilər?! Demək, Qənimət Zahidin şəxsi mənafeyi  Azərbaycan mənafeyinə ziddir. Ona görə də o, qulaqlarını açıb yaxşıca dinləsin. Necə gəldi istədiyini söyləyən Qənimət Zahid lazım gəldikcə ədalətli Azərbaycan xalqından istəmədiyini eşidəcək. Çünki o bizlərə yaddır, bəlkə də, onun damarında bizə ögey  qanlar axır!...

        “Milliyyət.az” saytında "Azadlığ"ın qiyməti 175 min avrodur? - Pul davası” sərlövhəli yazıda görün nələr yazılır: “Azərbaycan müxalifətindəki situasiyanın izafi şərhə və ya təhlilə artıq ehtiyac qalmayıb. Vəziyyət radikal müxalifətçilərin and-amanlarına, vədlərinə və şüarlarına rəğmən, çox pisdir. Hətta bərbaddır... Sosial şəbəkələrdə yayılan məlumatlara görə, hazırda Fransada yaşayan Qənimət Zahidlə AXCP sədri Əli Kərimli arasında şiddətli anlaşılmazlıq yaranıb. Daha doğrusu, maliyyə məsələsi ucbatından onların arasında son illərdə zatən sərin olan münasibətlər daha da gərilərək aşkar münasibətsizliyə çevrilməyə başlayıb. İddialara görə, ağır maliyyə böhranında olan və çapını dayandıran "Azadlıq" qəzetinə off-layn versiyasının, yəni ənənəvi formatının bərpası üçün bir neçə beynəlxalq qeyri-hökumət təşkilatı və fondu vəsait ayırıb.       Vəsaitin 175 min avro məbləğində olduğu deyilir və həmin pullar Qənimət Zahid vasitəsilə "Azadlıq" qəzetinə verilməlidir... Amma Qənimət Zahid həmin maliyyəni hələ də Azadlığ"a verməyib.

         Səbəb trivialdır: Qənimət Zahidin fikrincə, hazırda "Azadlıq" qəzetinin baş redaktoru funksiyalarını yerinə yetirən, daha doğrusu, qəsb edən və qəzetin onlayn variantında müxtəlif imzalarla yazılarını dərc etdirən AXCP sədri Əli Kərimli bir zamanlar AXCP mənsublarının Azərbaycan müxalifətinin "flaqman qəzeti" saydıqları "Azadlığ"ı az qala neobolşevik divar qəzetinə, "İskra"nın əyalət variantına çevirib. Üstəlik, sıravi cəbhəçilərin son zamanlar çox səsləndirdikləri "Əli Kərimlinin ətrafındakı insanlar həbs olunur, o isə sanki toxunulmaz statusludur - niyə, nədir bunun səbəbi?!" sualına cavab istəyirlər. Qənimət Zahid isə, deyəsən, sadəcə düşərgə mənsubluğu və mövqe səbəbindən Əli Kərimlidən bəhs etməyə davam edir...”

           İndi bu pul davasından bir nəticə çıxarın: Öz siyasi mənafeyi bir olan kəslə pul davası edən Qənimət müqəddəs ordu dünyası haqqında nə deyə bilər? Erməni işğalına qarşı vətən savaşı onlar üçün əhəmiyyətsiz bir məsələdir. Amma bu mövzuda pul marağı olanda sinə yırtırlar. Necə ki, Qənimət Zahid aldığı qrantlar hesabına hər cür alçaqlıq variantına qol qoyaraq Fransa ermənisi ilə bir sırada addımlayır. Bu baxımdan gəlin “Femida.az” saytının yayımladığı “Qənimət Zahidi kim saxlayır və ya pivəbaz hacının televiziya sərgüzəştləri” sərlövhəli yazını nəzərdən keçirək. Yazıda qeyd edilir ki, “ internet televiziyalarının yaradılması müəyyən maliyyə hesablarına söykənir. Kiçik məbləğlə böyük işlər görmək olmur. Dünya ilə ayaqlaşmaq, internet əsrinə uymaq vacibdir. Lakin hər şey insana və dövlətin inkişafına xidmət etməlidir. İnternetdən, televiziyalardan mənfur əməllər, qarayaxma kampaniyası üçün istifadə etmək, televiziya yaratmaq və hələ də heç yerdən maliyyə almadığını iddia etmək sadəcə həyasızlıqdır. Xaricdə internet televiziyası yaradaraq, Azərbaycana qarşı qarayaxma kampaniyalarına rəhbərlik edən “qəhrəmanların” da fəaliyyətinə nəzər salmağa ehtiyac var. Misal olaraq son günlər mətbuatda adı məmurlardan böyük məbləğdə şantaj yolu ilə alınan pullara görə hallanan Qənimət Zahidin təsis etdiyi “Turan TV” fəaliyyətə başlayar-başlamaz Azərbaycan əleyhinə materiallar yaymaqla özünü kimlərinsə gözünə soxmağa çalışdı. Hətta 2007-ci ildə Sevgiladə Quliyeva adlı qadına “Azərbaycan” nəşriyyatının qarşısında sataşdığına və onu döydüyünə görə məsuliyyətə cəlb olunan, habelə “Üç palma” restoranında Xocalı faciəsinin ildönümü günü yaratdığı eyş-işrət məclisi ilə bir müddət mətbuatda məşhur olan Qənimət Zahid bu günlərdə xarici dayılarının pulu ilə yaratdığı telekanalizasiyası ilə yenidən “qucaqlardadır.”

         Maraqlıdır, Qənimət Zahid haqqında yayımlanan faktlara münasibət bildirərkən deyir ki, bu günə kimi heç kimdən bir manat da olsun pul almayıb. Burada belə bir sual yaranır. Onda Qənimət Zahidi kim saxlayır? Bir vaxtlar sədası “Üç Palma”dan gələn Qənimət bu gün Fransada kiminsə ağuşuna sığınıb, yenidən Azərbaycana əl uzatmaq sevdasına düşüb. Onun gizləndiyi ölkə də kifayət qədər maraqlıdır. Fransa o dövlətdir ki, hər zaman milli məsələlərdə Azərbaycanın əleyhinə çıxışlarla işğalçı Ermənistana dəstək verib. Məntiqdən belə çıxır ki, Qənimət Zahidi saxlayanlar ermənilərdir… O, hazırda Fransada ailə saxlayır. Övladlarına təhsil verir. Mülk alır, gəzir, kef edir, televiziya yaradır. Operator, montajor, proqramçı, müxbir saxlayır. Hansı pulla? Bəlkə, Qənimət Zahid “Zəfər tağı”nın altındaca “Üç palma” işlədir? Təcrübəsi təcrübə, “day-day”ları da cüt-cüt. Bakıda Sevgiladə Quliyeva kimi narkoman və əxlaqsız qadınla yaşayan, sonra həmin qadının qəzəbinə tuş gələn Zahidov fransız madamlarının ona üz verməməsinin qəzəbini kamera qarşısına keçərək tamaşaçıdan çıxır… Qənimət Zahid adını “Turan” qoyduğu televiziyanı “Üç palma” adlanan fahişəxanası ilə səhv salıb. Turan adı sənə yaraşmaz, pivəbaz hacı...”

         Sadalanan haqlı iradlara Qənimət Zahid cavab verə bilərmi?! Qətiyyən yox... Ona görə ki, qeyrət deyilən milli bir dəyəri ayaq altına salan bir nakəsdən haqq, yaxud qeyrət ummaq əbəsdir. Doğulduğu məkana, suyunu içdiyi, çörəyini yediyi Azərbaycana qarşı yad mövqedə durmaqdan pul qazanan, habelə erməni kimi qəddar düşmənə qan udduran qüdrətli ordumuzu dünya gözündə rüsvay etməyə can atan nadan bir telegəvəzədən nə gözləyəsən?!...

 

 

 

.


Cahangir Rüstəmovun gördüyü işlərin 1faizini belə görə bilməyənlər bu gün sifariş qullarına çevriliblər

Ardını oxu...

.

İbrahim Məsimoğlu,
hərbi-yazıçı jurnalist

Qondarma Dağlıq Qarabağ Respublikası parlamentinin xarici əlaqələr üzrə komissiyasının keçmiş sədri Vahram Atanesyan “Aravot” saytına verdiyi müsahibədə qeyd edir ki, müdafiə naziri Davit Tonoyan Bakıya ev tapşırıqları vermişdir. Bu, o deməkdir ki, öz siyasi abır həddini aşmaq onlardan ötrü adi haldır. O, müdafiə nazirinin mövqeyinə istinad edərək irəli sürdüyü bu gülünc mühakiməni belə izah edir ki, guya ağır səngər güzəranı onları bezikdirmişdir, yeni hücum bölmələri yaradaraq yeni ərazilər ələ keçirmək istəyirlər. Təbii ki, sovet dövründə keçirdiyi əsgərlik cağında tikinti taborunda “rəngsaz-xəbərçi” ləqəbi ilə hərbçi kollektivində öz soydaşlarının nifrətini qazanmış David Tonoyanın bu sərsəm fikirləri “Böyük Ermənistan” xülyasının mənasız davamı kimi qiymətləndirilə bilər.
Vahram Atanesyan “ev tapşırığı” ilə bağlı fikrini belə tamamlayır ki, aprel müharibəsinin ildönümü ilə əlaqədar olaraq, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev aprel zəfərini baş verən müharibə uğurlarının ilk mərhələsi hesab edir. Guya Müdafiə naziri David Tonoyan isə müharibəni bərpa etmək perspektivini təxirə salır və biz sürpriz amilindən istifadə etmək istəmirik. Həmçinin qeyd edir ki, əvvəllər deyildiyi kimi, yeni müharibə Azərbaycan üçün dağıdıcı ola bilər. David Tonoyan bu məsələni daha aydın şəkildə ifadə edərək, uyğunsuzluq üçün yer qoymur. Yəni bu döyüşə çağırış deyil, bir xəbərdarlıqdır.
Vahram Atanesyan sonra belə söyləyir: ”...Müharibənin mərhələlərə bölünməsi barədə "nəzəriyyəyə” gəlincə onu deyə bilərəm ki, bu məsələ... köhnə bir məsələdir. Azərbaycan Prezidenti mərhələli müharibə tarixini bilmir. Müharibə başlanır və bitir. Azərbaycan iki müharibəni uduzmuşdur. Bu fakt diplomatik yolla müəyyənləşdirilməlidir. Erməni tərəfi Azərbaycan üçün maraq doğuran məsələləri müzakirə etməyə hazır olduğunu ifadə edərək maksimum nəzakət nümayiş etdirir. Bakı hələlik adekvat münasibət göstərməyib...

Bəri başdan onu deyək ki, bu gün savaş meydanında güc obyekti ola bilməyən Ermənistan heç bir halda Azərbaycana ev tapşırığı vermək iqtidarında deyil. Biz onları yalnız arxalı köpək obrazı kimi tanıyırıq. Əsl dövlət gərək öz gücünə güvənsin. Əks halda çox baş ağrısı çəkə bilər. Buna görə də “ev tapşırığı” deyilən bir söz oyunu arxalı köpəyin inqilabi cümləpərdazlığı kimi qəbul edilir. Ehtimal ki, Ermənistanın Müdafiə naziri David Tonoyanın vəzifə mövqeyinin 180 dərəcə dəyişməsinin acısını ona bədbəxt erməni xalqı gec-tez yaşadacaqdır. Təkcə özü deyil, səfeh hərəkətləri, yersiz siyasi addımları nəticəsində onun bütün komandası diz çökən zaman daşnakların “göz yaşı” seli yaman başlanacaq. Bu gün sosial dərdlərindən iflic hala düşmüş Ermənistanın dünyaya yayılan ah-naləsinin əks-sədası kəsilmir ki, kəsilmir.

Vahram Atanesyanın siyasi dərrakəsində “müharibə” deyilən anlayışın nə məna daşıdığını onun öz sözləri ilə təqdim etdik ki, anlaşılmazlıq üçün yer qalmasın. Öncə onu deməliyik ki, yüksək idarəetmə qabiliyyəti, müdrik siyasəti nəticəsində müstəqil dövlətimizi dünyanın siyasi arenasında ön mövqeyə çıxaran, Azərbaycan Ordusunu qüdrətli bir qüvvəyə çevirən möhtərəm Prezidentimiz İlham Əliyevə “dərs deməyə” cəhd edən qondarma respublikanın qondarma bir üzvü olan Vahram Atanesyan əsl müharibə nəzəriyyəsindən bixəbərdir. Ay Vahram, sən siyasi meydanda, necə deyərlər, müdrik prezidentimizin əlinə su tökməyə də layiq deyilsən! Sən hara, siyasət hara?!...
Əgər müharibənin mərhələlərə bölünməsi barədə "nəzəriyyəyə” dair onun bildiyi nəzəri fikirlər doğrudursa, niyə işğal edilən dədə-baba yurdlarımız beynəlxalq qurumlar tərəfindən “de-yure” tanınmır?! Hə, dillən görək...
Bir sualım da var: müharibə aparan köpək nə üçün öz arxasına yiyəlik edə bilmir?! Müstəqil qərar qəbul edə bilməyən bir xalqın dövlət varlığının qəbulu heç bir hüquqi müstəvidə mümkün deyil. O doğrudur ki, Dağlıq Qarabağ münaqişəsi beynəlxalq siyasi qaydalara əməl edilmədən başlanmışdır! Bu müharibə cəfəng separatizm ideyasından doğan bir müharibədir. Amma ay haram tikə hesabına ərsəyə gələn Vahram, müharibə sən düşündüyün tərzdə bitən müharibə deyil. Hələ bir “aprel silləsi” təsirindən özünə gələ bilmədiyin bir halda özünü necə qalib elan edirsən! Sən qandığın dava indi Qarabağ ilə Ermənistan daşnakları arasında gedən davadır və hər gün vətəndaş qırğını obyektinə çevrilən böyük küçələrinizdə qızışan milli savaş dalğası evinizin içinədək gedib çatmaqdadır. Bu sən deyən “nəzakətdən” çox yad bir məna daşıyır.

Ay Vahram Atanesyan, əgər öz xalqına yazığın gəlirsə, tutduğun səhv yoldan vaxtında qayıt. Elementar səviyyədə siyasi qanacaq sahibi olmağa çalış və bu istiqamətdə öz havadarlarının sayını artır. Bəlkə, o zaman sadə erməni xalqının müəyyən qədər hörmətini qazanmaq sənə də qismət olar. Yoxsa müharibə sənin istədiyin kimi bitən deyil...


 
.

Aprel doyüşləri Azərbaycan ordusunu bütün dünyaya kəskin redaktələrlə təqdim etdi; uzun illər ictimai şüurda formalaşmış və qismən bərkimiş hökmran mövqeləri kökündən sarsıtdı; az qala hər tərəfdən düşmən təpkisilə üz-üzə qalmış azsaylı bir toplumun iradəsini ortaya qoydu; haqqı-hüququ tapdanan, yurdu-yuvası yağmalanan bir elatı kül altında qalmış köz kimi yenidən alovlandırdı...
Yəni, amansız TARİX hamımızın böyük həsrətlə gözlədiyimiz o möhtəşəm tamaşanı bu dəfə də eyni ssenari ilə gündəmə gətirdi: uzun illərin cansıxıcı sükutundan, yabançı siyəsət dəllallarının ürəkbulandıran zəvzəyliyindən boğaza yığılanlar, nəhayət, ədalətsizliyə qarşı üsyana qalxdı. Sanki şahmat taxtası üzərində izlənilən bu debüt ilk baxışdan bütün cəhətlərilə (açıq, yarımçıq və bağlı məzmunda) səhnə önünü qapatsa da, daha dərində fiqurların və piyadaların qarşılıqlı əlaqəsilə, əsas qanunlara tabe olan strateji prinsiplərlə, ən ümdəsi, ƏSGƏRİ RƏŞADƏTLƏ yadda qaldı.
Çünki öz abrına sığınan bir xalqın səbr kəsasının nə vaxtsa sel kimi daşacağı gözlənilən idi. Mən bu selin qarşısını qəfildən böyük bir platina kimi kəsən siyasi qərarları müzakirə mövzusuna çevirməyəcəm: xalqımın mənafeyinə yad bir qərarda yabançı nəfəsəni, yabançı barmağını duymayacaq qədər sadəlövh deyiləm. O üzdən bəzi qonşularımızın Aprel döyüşlərilə bağlı səsləndirdiyi düşük bəyanatlarını öz dövlətinə və xalqına hörmətlə yanaşmağı bacarmayan siyasət bəzirganlarının davamlı əxlaqsızlığı kimi dəyərləndirirəm. Bütün cinahlardan düşmən təpkisilə üz-üzə qalan, ancaq yenə də tapdanmış haqqı uğrunda döyüşməyi bacaran bir xalqı bilərəkdən bu sayaq şərəfsizcəsinə aşağılamaq kişilikdən deyil. Çünki Aprel döyüşlərində kürəyini bu yurda, bu dövlətə sipər edib, sinəsini düşmən qabağına verənlərin son sözü – ilahi monoloqu həm də ulu yaradının diqtəsi idi: "Sağ qaldığına görə Allaha minnətdar olmayacaqsan!!!”

Mən əsgərəm, bilirəm, günəşli bir ölkəyə, xüsusilə, qızğın döyüşlərin getdiyi vaxtda soyuq qütblərdən təşrif buyurmuş şaxtalı ab-havanı "sinirmək” hamımız üçün çətindi. Ancaq belə bir məqamda öz içimizdə müharibə veteranlarına, müharibə əlillərinə arxadan təpik atanları da qınamaq iqtidarında deyiləm. Çünki canında-başında düşmən mərmilərinin nişanələrini gəzdirən o müharibə veteranlarının, o müharibə əlillərinin başbilənlərini sonradan həmin adamların ayağında böynubükük gördüm; bir əsgər kimi dünyanın ən ucuz əzabını yaşadım, dünyanın ən böyük cəzasını çəkdim.
Ancaq bu da son olmadı. Dünənlərdə müharibə əlillərinin haqqına girənlər bugünlərdə məvacib "savaşına” qalxmaqla qanı kəsilməyən yaralarıma yenidən köz basdılar, köz!..
Bax beləcə başlanğıçı ilə sonu bilinməyən bu nəfs davasının məntiqi davamı ucu itirlimiş kələf kimi boğazımıza sarılır, yediyimiz çörəyi, içdiyimiz suyu zəhərə döndərir. Müəllimləri daş daşımağa, divar hörməyə göndərilən xalq ən ucuz təsəlli menyusunda "soğan əkməkdən” başqa heç nə tapmır...
O üzdən öz fikrimi "dəmir kansler” Bismarkın dahiyanə deyimilə yekunlaşdırmaq niyyətimi də söz dalınca yüyürmək imkanımın məhdudluğu kimi dəyərləndirin. Gəlin parçalanmış alman knyazlıqlarını vahid dövlətdə birləşdirən, yeni xalq yaradan, general-ferldmarşal Otto Bismarkı dinləyək: "Fransa-Prussiya müharibəsində biz ona görə qələbə çaldıq ki, alman müəllimi fransız müəlliminə qalib gəldi..."
Bununla belə, Aprel döyüşləri Azərbaycan ordusunu Azərbaycan dövlətinin və xalqının ən mükəmməl, ən etibarlı güc mərkəzi, istinad nöqtəsi kimi təqdim etdi. Azərbaycan hökumətinin illər uzunu düşmən təxribatına cavab olaraq ali tribunalardan səsləndirdiyi haqlı tələblər bu dəfə fərqli farmatda, Azərbaycan əsgərinin simasında ifadə olundu. Mübariz İbrahimovun Qəhrəmanlıq salnaməmizə yeddi il bundan qabaq təkbaşına vurduğu möhür, bu dəfə onlarla igid hərbçimiz tərəfindən əsgəri rəşadət səviyyəsində təsdiqini tapdı. Düşmən seytnot vəziyyətinə düşdü...
Məhz bu anlarda erməni cəbhəsində baş verənlər Aprel döyüşlərinin obyektiv obrazını yaratmaq baxımından ən dürüst informasiya mənbəyinə çevrildi. Zorla əyninə əsgər libası geydirilən, əlinə silah verilən və yad torpaqlara göndərilən erməni gəncləri aldandıqlarını başa düşüb, tapdanmış hüquqlarını nə vaxtsa müdafiə etmək ümidilə geriyə üz tutdular. Amma daha gec idi. Çünki onların bu son şansı da mafiyalaşmış erməni iqtidarının "zaqradotryad”ı tərəfindən amansızcasına gülləbaran edildi...
Və dərhal səhnəyə birinci Qarabağ savaşının (ağzında protezini, əlində silahını saxlaya bilməyən) azsaylı tör-töküntüsü çıxarıldı. Di gəl mənəvi və fiziki imkanlarının aşılanması üzündən onlara da ön cəbhəyədək addımlamaq, səngərlərə qədəm basmaq qismət olmadı. Bu veteranların canısulu tam böyük əksəriyyəti isə öz arxasını sarqisyan hökümətinə çoxdan çevirib, çünki bir tikə çörək dalınca düşmək, sarqisyan kimi körpə qatilinin arxasınca düşməkdən daha vacibdi. Çünki erməni iqtidarı onları nə vaxtsa Qarabağa gətirən mənəvi tellərlə bağlı uydurulmuş əfsanələri indi xımır-xımır xalqın cibindən oğurladığı milyonlarla vəsait hesabına ucaldılan mal-mülk qismində heykəlləşdirib.
Nəhayət, belə bir məqamda, heç şübhəsiz, əlazsızlıqdan dolayı erməni qızlarının ifasında izlədiyimiz "striptiz” də tamamilə gözlənilən idi. Biz bu dağınıq saçlı, oynaq baxışlı gözəllərin simasında Kim Qardaşyanın potensial davamçılarını gördük və əsla təəccüblənmədik. Çünki ermənistan iqtidarı ən ucuz siyasi fahişəliyin peşəkar ixracatçısı kimi ən bahalı otellərdə özünə həmişə asanlıqla müştəri tapıb...
Aprel döyüşlərinin strateji, taktiki şərhi sırf peşəkarlıq baxımından zamana ehtiyacı olan məsələdi; Gələcəyin yaddaş boğçası cavabını gözləyən suallar sarıdan heç vaxt qıtlıq çəkməyib. İndilərdə isə bütün təfərrüatları ilə gün kimi aydın olan bir məqam var ancaq. O da əməliyyata cəlb olunmuş şəxsi heyətin şücaətidi; həmişə eyni həyacanla izlədiyimiz ən mükəmməl müharibə filmlərinin baş qəhrəmanlarını belə kölgədə qoyan misilsiz şücaəti.
O üzdən mən Azərbaycan əsgərinin əlindəki silahdan çox, Azərbaycan əsgərinin köksündəki ürəyə inanıram. Çünki ən müasir silahlarımızı ən müasir kütləvi informasiya vasitələrimizdə ən müasir deletantlarımızın ssenariləşdirdiyi ucuz şoularla zərərsizləşdirə-zərərsizləşdirə gedirik. Məxfiliyin sıxlığı azaldıqca sıralarımız da seyrəlir. Özünütərif həddini aşanda isə müxtəlif analizator nüvələri arasındakı zəruri hüceyrə əlaqələri kəsilir, effektorlar iflic vəziyyətinə düşür. Ən dəhşətli məqam da elə məhz bu zaman yaşanır: İşığı resepsiya edən fotoreseptorların imkanları məhdudlaşır və nəhayət, bizi bir-birimizə bağlayan tellərin üzərində otur(uş)muş "sərçələr” gözdən itir, diqqətdən yayınır. O sərçələr düşündüklərimizi, danışdıqlarımızı rahat-rahat həzmeyi-giramidən keçirir, sonra bir müddət yad səmalarda pərvazlanır, daha sonra yenidən bizi bağlayan tellərin üzərində oturub gəyirə-gəyirə yuxarıdan aşağı başımıza zıllayırlar...
Yəni, Aprel döyüşləri zamanı hiss olunanan dissonans daha çox informasiya təhlükəsizliyi cəbhəsində, ritmə yad "xaric səslərlə” yaddaşımızı təklədi. Qulaqardına vurduğumuz məsələlərdə daha ciddi olmağımıza ehtiyac duyulduğu anda hədə-qorxu yolunu tutanlar isə əslində növbəti  problemlərin özülünü qazmış oldular. Çünki bu cür xaric səsləri bir-iki saz-söz aşiqinin romantik çıxışları ilə boğmaq cəhdimiz bizi daha ciddi təhlükələrlə üz-üz qoya bilər. Reallıq və bu reallığın ANA XƏTTİ – QƏLƏBƏ ƏZMİMİZ əsas yükü danışan və döyüşən ordudan çox, DÜŞÜNƏN ORDUNUN çiyinlərində görmək istəyir. Axı hədəflərimiz böyükdü!..
Bu da nümunə: Aprel döyüşlərindən sonra Ali Baş Komandanın qürbətdən dönən torpaqlarımıza baş çəkməsi, hər şeydən əvvəl, o torpaqlarda Şəhid olanlara ehtiramın ən mötəbər səviyyədə ifadəsi idi. Bu həm də o demək idi ki, orduya göstərilən davamlı dövlət qayğısı Azərbaycan əsgərinin ana südü kimi halal haqqıdı. Bu həm də müharibə əlillərinin, müharibə veteranlarının haqqıdı!!!
Cənab Prezidentin bu möhtəşəm mesajı indiyədək ordu rəhbəri səviyyəsində rast gəlmədiyimiz, amma həyati əhəmiyyət daşıyan  addımlara stimul verdi. Dövlətlə xalqı vahid cəbhədə birləşdirən motivlər isə daha sonrakı mərhələdə təbii zəncirvari reaksiyalarla özünü çox gözlətmədi. Aprel döyüşləri zamanı müharibə əlillərinin, müharibə veteranlarının birbaşa təmas xəttinə, ön mövqelərə nəqli bu sırada dövlətin növbəti təmsilçisini -  müdafiə nazirini də cəmiyyətə daha böyük hədəflərin sözçüsü kimi tanıtdı. Cənab Zakir Həsənov onları bu gün də ordu ailəsinin üzvi kimi görməklə ordu ilə cəmiyyət arasındakı vəhdətə yeni məzmun, yeni əxlaq gətirdi; bu, sadəcə müharibə əlillərinin, müharibə veteranlarının təmas xəttinə, ön mövqelərə adi gedişi deyildi; bu həm də təmas xəttində, ön mövqelərdə yaşananların - güllə səslərinin, barıt qoxusunun bütün ölkəyə birbaşa etibarlı nəqli idi. O üzdən məndən ötrü həmişə doğma olan Silahlı Qüvvələrimizin informasiya təhlükəsizliyi cəbhəsində yaşanan  problemləri ən azı ümumi qaydada ifadə etmək haqqımı heç kimə güzəştə getmirəm. Çünki bu narazılıq deyil, narahatlıqdı! Çünki düşmən güllələrinin yolu ilk növbədə informasiya cəbhəsindən keçir. Çünki o güllələrə öz köksünü tanıtmaq yalnız Azərbaycan əsgərinin alnına yazılmayıb!..
Aprel döyüşləri mənim xalqımın, mənim dövlətimin sarsılmaz iradəsini, tükənməz gücünü bütün dünyaya tanıtdı. Bu iradənin, bu gücün əsl mənbəyi işğal olunmuş torpaqlarımızdı. Orada - Vətənin bütövlüyü uğrunda döyüşə atılanlar, orada - Vətənin bütöv göründüyü yerlərdə əbədiyyətə qovuşdular. Onlar o torpaqlarda qürurla yaşamağa, qürurla addımlamağa hamıdan çox haqqı olanlardı; canlarından keçdilər, torpaqdan keçmədilər. İndi bizim ən böyük yükümüz bu haqqın halallığını almaqdı. Ən böyük problemimiz də elə budu. Çünki seyrəlmiş sıralarımızdan sızan işıq çox vaxt ya öz xarakterini müəmmalı şəkildə dəyişir, ya da quyu dibində parlayan ulduzlar kimi görunməz olur. Günəbaxan tumu isə adama həmişə günəşi xatırlatmır...
İbrahim RÜSTƏMLİ,
"Aktual.az” saytının baş redaktoru, əməkdar jurnalist
.
Mərahim Nəsib

Bir müddət əvvəl Sputnik Beynəlxalq İnformasiya Agentliyinin Azərbaycan bürosunun rəhbəri Mətin Yaşaroğlu işdən çıxarılıb. Daha da dəqiqləşdirsək, işdən çıxmağa vadar edilib.

         Uzun müddətdir ki, Sputnik Azərbaycanda Qarabağ məsələsini daimi gündəmdə saxlamağa çalışan jurnalist bununla bağlı ermənilərin sərt reaksiyasına tuş gəlib. Belə ki, Sputnikin Ermənistan filialı olan “Sputnik Armeniya” öz yayım materiallarında Qarabağı “Artsax” adlandırıb. Mətin Yaşaroğlu bununla bağlı dəfələrlə Sputnikin Rusiyadakı mərkəzi ofisinə yazıb etirazını bildirsə də, bu, heç bir nəticə verməyib.

         Sputnik Azərbaycanda yayımlanan Qarabağ mövzulu yazılara görə “Sputnik Armeniya”nın baş redaktoru Marqarita Simonyan da Rusiyadakı mərkəzi ofisə müraciət edib. Bu mürciətdən sonra Mətin Yaşaroğlunun qarşısına bir daha Qarabağ mövzusunda yazmamaqla bağlı şərt qoyulub. Şərti qəbul etməyən baş redaktor işdən istefa verib.

         Azərbaycan ərazisində və Azərbaycan xalqı üçün fəaliyyət göstərən istənilən qurum ölkənin milli maraqlarına xidmət etməlidir. Azərbaycanın ən böyük milli marağı Qarabağ olduğu halda, bu ölkədə fəaliyyət göstərən informasiya agentliyi necə olur ki, belə rahatlıqla Qarabağ qadağasına məruz qalır? Və  necə olur ki, Rusiyada yerləşən mərkəzi ofis Mətin Yaşaroğlunun şikayətlərini nəzərə almadığı halda, erməni baş redaktorun bir şikayəti ilə Azərbaycandakı media qurumuna dərhal qadağa tətbiq edə bilir?

         Bu qadağa təkcə Mətin Yaşaroğluna və ya Sputnik Azərbaycana qoyulan qadağa deyil. Bu qadağa yerli mediamız üzərində xarici təzyiqlərin və mətbuatımızda erməni idaraetməsinin birbaşa və dəqiq göstəricisidir. Bu qadağa eyni zamanda Rusiya dövlətinin birtərəfli siyasətinin, erməni mövqeyi sərgiləməsinin sübutudur.

         Əgər ermənilər yerli mediamıza belə rahatlıqla  öz mənafelərinə uyğun yön verə bilirsə, Rusiya bu məsələdə aşkaranə şəkildə birtərəfli olaraq ermənilərin yanında durursa və ən əsası öz milli mənsubiyyətini unutmayan, ölkəsinin və xalqının milli maraqlarını heç bir şeyə qurban verməyən, bunun üçün işindən, sosial rifahından belə imtina etməyi gözə alan Mətin Yaşaroğlu kimi peşəkar və dərin bilikli jurnalist sırf Qarabağ mövzusunda yazılarına görə bir erməni təhdidi ilə rahatlıqla işsiz qalırsa, deməli, bu məsələ heç də üç-dörd məqalə ilə ört-basdır ediləsi məsələ deyil. Bu məsələ Rusiya, Azərbaycan və Ermənistan dövlətləri arasında siyasi müstəvidə həll olunmalıdır. Azərbaycanda fəaliyyət göstərən bütün xarici media qurumları Azərbaycanın maraqlarına xidmət etməlidir və nə Rusiya, nə də başqa bir dövlət bu məsələdə istisna tutula bilməz.

         Artıq sözügedən hadisə Milli Məclisdə müzakirə olunmağa başlanıb. Millət vəkilləri Qüdrət Həsənquliyev, Fazil Mustafa, Əflatun Amaşov və Qənirə Paşayeva baş vermiş hadisə ilə bağlı kəskin münasibətlərini bildirib məsələnin təcili həlli üçün Ombudsmana müraciət ediblər. Fazil Mustafa çıxışı zamanı bildirib ki: Bu gün Fuad Abbasov, Mətin Yaşaroğlu belə təzyiqlərə məruz qalırlar. Bu, bir daha sübut edir ki, ermənilər məqsədyönlü şəkildə aktiv azərbaycanlılara qarşı mübarizə aparır. Buna məhz təzyiq kimi qiymət vermək lazımdır. Ona görə də biz ermənilərin bu fəaliyyətini zərərsizləşdirmək istiqamətində işlər görməliyik. Bu məsələdə Ombudsmanın rolu daha böyük ola bilər. Elmira Süleymanova Rusiya Ombudsmanı ilə əlaqə saxlayıb bu msələlərin həllinə nail olmalıdır.”

        Ümid edirik ki, qısa zamanda problem həllini tapacaq. Biz dövlət başçısının da bu məsələyə diqqət yönəldəcəyini düşünür, tez zamanda Azərbaycanda fəaliyyət göstərən media qurumunda Qarabağ qadağasının götürülməsini və Mətin Yaşaroğlunun da tezliklə işinə bərpa olunmasını 
.


Eşitdim “Poet QABİL” adlı gəmi, artıq ARDNŞ-in müəyyənləşdirdiyi yeni – “Göygöl” adı ilə üzür üm-manlarda. Üzsün üzməyinə də, amma bu ad dəyişikliyi hansı tarixi, estetik, iqtisadi, siyasi, mənəvi, mədəni, nə bilim, nə, nə... səbəbdən irəli gəlib, əcaba? Üstəlik, əgər doğrudan da, dünya sularında üzən bir gəminin ad dəyişikliyi üçün gəmiçilik sahəsində uluslararsı quruma ödəniş etmək tələb olunursa, hansı təxirəsalınmaz səbəb varmış, görəsən?! Ha illah edirəm, elə bir fövqəladə səbəb düşünə bilmirəm, vallah da, billah da, tillah da... 
Bu QABİLdi, e, iraq olsun, Zori Balayan ha deyil! –
QABİL Xalq şairidi; 
QABİl “Şöhrət” və “İstiqlal” ordenləri ilə təltif edilib; 
QABİL Dövlət mükafatı laureatı olub; 
QABİL Fəxri Xiyabanda dəfn edilib... 
Bəs, yaxşı dövlətin zirvəsinin layiq bildiyi, yaraşdırdığı bu boyda titulu, şanı-şöhrəti olan bir şairin adını bir dövlət şirkətinin (2015-ci ildən onun adını daşıyan) bir gəmidən pozmağana nə hacət?! 
Ünlü “NƏSİMİ” poemasını yazmış (bu əsərə görə yüksək dövlət mükafatına layiq görülmüş) ünlü şairin adı ilə bağlı belə bir adıyaman qərarın “NƏSİMİ İLİ”ndə verilməsi, yaxud üzə çıxması da ayrı bir qəriblikdi, deyilmi? Çox sadə bir sualım var: Nə üçün, cənablar, nə üçün?!.
Əkbər Qoçalı, 
Şair-publisist
.


Birinci yazı
Qarabağ probleminin inkişaf dinamikası hazırkı klinik mənzərə üçün dolğun və xarakterik təsir bağışlayır. İzlənilən irili-xırdalı maneələr isə konservativ yanaşma tərzinin çevik təhlükəli fəsadları ilə diqqəti çəkir və ölkəmizin gələcəkdə daha ciddi təhdidlərlə üz-üzə qalması ehtimalını artırır.
Çünki ana problem – Qarabağın tarixi kimliyi məsələsi beynəlxalq arenada distropik və radikal mahiyyətini inadla qoruyur; ideoloji cəbhədə əzələ nümayişini daim aktiv fazada saxlayır; özündən sonra gələn sualları səhnə arxasına sıxışdırır və nəhayət, otuz yaşına doğru ciddi-cəhdlə addımlayır.
Bu fonda, qarşı tərəfin prosesə daha hazırlıqlı yeni mobil mühafizə qüvvələrini cəlb etməsi həll mexanizmini, xüsusilə informasiya cəbhəsində mümkün qədər mürəkkəbləşdirmək niyyətindən qaynaqlanır. Məqsəd - diqqəti əsas hədəfdən yayındırmaqla ana problemin hökmranlığını sonadək qorumaqdır. Çünki yaxın vaxtlarda üçüncü onilliyini “təmtəraqla” qeyd etməyə hazırlaşan bu təcrübədən imtina üçün hələ ki, ciddi ipucu görünmür. O üzdən bu gün Ermənistanda baş verən hadisələrə - öz ölkəsinin sahibi olmayan adamların cəbhələşməsinə sevinmək əlavə vaxt itirməkdən başqa heç bir anlama gəlmir.
Çünki bu işdə siyasi donor rolunu oynayan ermənilərin “ağsağı tanıdaq” kampaniyası təmas xəttindən xeyli uzaqda Azərbaycana qarşı açılmış, həm də “sapı özümüzdən olan baltaların” yer aldığı əsas cəbhədir. Savaşın ssenarisi və süjet xətti dəyişməyib. Ancaq ənənəvi gedişlərdəki yeni strateji çalarlar daha böyük hədəflər üçün daha böyük sərmayələrin yatırıldığına əminlik yaradır. Yəni həll mexanizminin artan sürətlə Avropa və Qərb dövlətlərinə daşınması erməni diaspor və lobbisinin ana hədəfi, genişlənən imkanı, uzanan əlidir. Çünki qüvvələrin dislokasiya mərkəzi yad məkanlara riyazi silsilə şəklində etap olunduqca, tərəflərin müəyyənedici rolu da həndəsi silsilə şəklində azalır.
O üzdən Azərbaycan Prezidentinin istər Qarabağ, istərsə də Göyçə və Zəngəzur kimi tarixi torpaqlarımızla bağlı kəskin bəyanatları öz aktuallığını günbəgün artırır. Bu bəyanatların, məsələn, vaxtilə 11 aprel seçkilərinə hesablandığını düşünənlər həm siyasi, həm də hərbi baxımdan semantik faciənin baş qəhrəmanları kimi yadda qaldılar. Çünki real siyasi mənzərədə hətta ən ciddi rəqiblərin ən yaxın üfüqlərdəki koordinatlarını adi gözlə görmək mümkün deyildi. Etiraf edim ki, müharibə şəraitində yaşayan ölkə üçün bu, strateji əhəmiyyətli təcrübədir.
Eyni sırada Prezidentin ictimai-siyasi məsələlər üzrə köməkçisinin son çıxışları, “vətənpərvərlik hissini itirmək dəhşətli milli faciədir” kimi həyəcan dolu ismarıcı da günümüzün ən obrazlı, ən iddialı və ən ciddi mətnlərindəndir: özündə xalqın və dövlətin milli maraqlarını, ağrı-acısını ehtiva edir.
Belə olan halda kifayət qədər məzmunlu və səmimi bir ismarışların hamı tərəfindən eyni münasibətlə qarşılanacağını iddia etmək, görəsən, niyə bu qədər çətindir? Bilmədiyimiz hansısa nəsnələrin mövcudluğu haqqında düşünmək məcburiyyətimiz, şübhə-tərəddüdlə izlənən bulanıq təsəvvürlərimiz haradan rişələnir?..
Söz azadlığının, fikir plüralizminin bəzən hətta sarkazm səviyyəsində təzahürü, istəsək də, istəməsək də düşüncəmizdəki boşluqları, xarakterimizdəki qüsurları, münasibətlərimizdəki konfrantasiyaları əsas müzakirə mövzusuna çevirir və həyati əhəmiyyətli məsələlər haqqında danışmaq imkanımızı xeyli məhdudlaşdırır. Belə bir mühitdə yaradıcılıq diapazonunu genişləndirmək, analitik axtarışların alt qatına enmək nə qədər asandırsa, “yaltaq, yalaq” kimi ənənəvi qınaqların hədəfindən yayınmaq bir o qədər çətindir. Çünki lüzumsuz məişət söhbətləri çağdaş mediamız üçün bir sıra hallarda az qala alternativsiz tragik fenomenə çevrilib.
Yəni bu, ifadəsi üçün xüsusi cəsarət tələb etməyən, daha çox həssas oxucu auditoriyası tərəfindən gələn ünvanlı ittihamdır: Şou-biznes əhlinin hər gün artan sırasını bəzi hallarda xarakteri və yaradıcı düşüncəsinə görə heç bir üstün cəhəti ilə seçilməyən təmənnalı media diletantları tamamlayır. Nəticədə ölkə başçısının özünə dost bildiyi ləyaqətli jurnalist ordusuna akademik səviyyəsində KÜÇÜK damğası vurulur. Sonrakı təhdidlərdə isə kiminsə ölümü ilə bağlı irəli sürülən kəskin ittihamlar mediamızı QATİL simasında obrazlaşdırır. Bu, həm də düşmən düşərgələrdən informasiya cəbhəmizə qarşı idarə olunan təxribatın növbəti mərhələsi - daha təhlükəli davamıdır.
Nüfuzdan salınan söz media imicimizin təməl prinsiplərini sarsıdır, strateji koordinatlarını pozur, taktiki həmlələrini neytrallaşdırır; informasiya təhlükəsizliyi cəbhəsini təhdid altında saxlayır; ictimai rəydə ən fərqli rənglərin xaotik diffuziyasına yol açır və bütün bunların təbii davamı kimi, qazanılan uğurlarımızın, az qala bütün dünya ilə cəngə girən siyasi iradəmizin həqiqi mahiyyəti sonadək dəyərləndirilmir.
Əvəzində bəzi media məkanlarında, sosial şəbəkələrdə ayrı-ayrı fərdlərin özləri haqqında fateh obrazı formalaşdırmaq cəhdləri günbəgün artır. Xüsusilə bütün sinir uclarını özündə birləşdirən Qarabağ probleminin əsas müzakirə mövzusu kimi seçilməsi isə səhnəarxası qəhrəmanları zərgər dəqiqliyilə fərqləndirir. Alt şüurda asanlıqla oturuşan qeyri-fəal informasiyalar üst şüurda sabun köpüklərinin enerji əmsalını, təsir dairəsini ildırım sürətilə artırır.
Beləliklə, ermənicə düşünən, ancaq fransız, ingilis, rus, farsca... danışanların sırasına azərbaycanca dil-dil ötənlər də əlavə olunur və onların fövqəladə dəstəyilə ölkəmizə qarşı ikinci cəbhə açılır! Bu cəbhənin əsas məqsədi ayrı-ayrı rəsmiləri müzakirə müstəvisinə daşımaqla, Azərbaycan dövlətçiliyi ilə bağlı Qərbdə və Avropada qeyri-ciddi rəy formalaşdırmaqdır.
Əslində verbal aqressiyalar ciddi jurnalistikada heç vaxt müzakirə mövzusu olmayıb. Ancaq bu cür aqressiyaların xarabalıqları ilə dolu olan dünənimiz sabiq “baş qəhrəmanlarını” yenidən ön sıralara çıxarmaqla bu günümüzə qarşı xəyanətin mükafatlandırılması kimi ağır ittiham irəli sürür, ən böyük gücümüzün – SÖZümüzün kürəyinə xəncər saplayır, ideya və ideallarımızın ifadəsini iflic vəziyyətinə salır, inamımızı öldürür, həqiqətlə yalan arasındakı fərqi itirir və nəhayət, əsl informasiya daşıyıcılarını küncə sıxışdırır. Bu, çağdaş tariximizin milli-mənəvi dəyərlərimizi zədələyən ən təhlükəli nümunəsi, ən uğursuz təcrübəsidir.
O üzdən, növbəti “partlayış” məqsədilə məhz belə bir strateji cizginin çəkilməsi, həm də taktiki baxımdan daxili auditoriyaya, xüsusilə, bu aqressiyalara adekvat addımlarla cavab verilməsi ehtimalına hesablanıb. Dialoqların baş qəhrəmanları dəyişsə də, ssenari müəllifləri dəyişməyib. Yəni zərgər dəqiqliyi səhnə arxasındakıların əsl simasına güzgü tutacaq yeganə yolu çox böyük çətinliklə, yalnız ideal sintez və analizlə tanıdır: görünən meteoritlər görünməyən astroidlərin qəlpələri - Qərbdən və Avropadan gələn destruktiv aqressiyanın daşıyıcılarıdır. Yəni milli maraqlarımızın dövlət siyasəti səviyyəsində ifadəsi və dayanıqlı mövqeyi bu güc mərkəzlərini istər-istəməz alternativ mübarizə vasitələrindən bəhrələnməyə vadar edir. Yeni redaktələr bütün resursları ilə bu mübarizənin amansızlığı və iyrənc xarakteri haqqında dolğun təəssürat formalaşdırır. Artan təhdidlər isə artan gücümüzü şərtləndirir. Azərbaycanı ciddi rəqiblər sırasında görmək böyük şərəfdir...
Bununla belə, Bakıda ən ali səviyyədə səslənən bəyanatların düşmən düşərgəsində daha çevik, daha obyektiv şərhi də günümüzün danılmaz reallığıdır. Hərçənd Leonid Nersesyan, Baqram Atanesyan kimi ekspertləri əksər hallarda “suyun üzündə” görməyə adət etmişik. Lakin bu sırada tez-tez obyektiv münasibətlə rastlaşmağımız da təəccüb doğurmayan gerçəkliyə çevrilib. Təəccüb doğuran daha təhlükəli, daha ciddi məqamlar var. Məsələn, etiraf edim ki, belə mətnlərin adətən şərhsiz, birbaşa hərfi tərcümədə təqdimatından sonra kürəyimə “savadsız” damğası vuran oxucu ilə üz-üzə gəlməkdən çəkinmirəm. Məni qorxudan bu cür oxucuları “hazır mətnlərlə” ayaqda saxlayan yabançı qüvvələr, bu qüvvələrlə eyni mövqeyi bölüşən bəzi yerli işbazlar və onların informasiya daşıyıcıları - media bəzirganlarımızdır. Çünki ictimai rəydə anamaliyalarla izlənilən tərəddüdlər məhz onların birgə fəaliyyətinin bəhrəsidir. O üzdən idrak prosesində deduktiv yanaşma tərzinin aparıcı roluna üstünlük vermədən indiki məqamda hər hansı nəticənin hasili real görünmür.
Unutmaq olmaz ki, son vaxtlar bölgəyə aktiv fazada silah daşınması, onlardan nə vaxtsa atəş açılacağı ehtimalını hər gün daha da artırır. Bu mənada Prezidentin və onun komandasının son bəyanatları ilk növbədə mediamıza ünvanlanmış müharibə ilə bağlı anonsdur. Qələmini “döyüş” vəziyyətinə gətirənlər üçün “atəş” əmri verilib. Bu əmrin “döyüş”lə “söyüş” arasındakı fərqi anlamayan “tumbuçka” növbətçilərinə dəxli yoxdur. Söhbət informasiya səngərlərində sözün namusunu qoruyan fədakar media əsgərlərindən gedir. Qarabağın gələcək taleyi ilk növbədə məhz onların bu əmri necə yerinə yetirməsindən asılı olacaq. Çünki Azərbaycan ordusu ləyaqətli jurnalist pleyadasının davamı, səngər zəfəri isə soyuq müharibə qələbəsinin uzantısıdır...
.



Tanınmış jurnalist Şəfayət Avılbəyli milli qəhrəman Mübariz İbrahimovun təhqir edilməsinə münasibət bildirib.

Faktor.az sözgedən yazını təqdim edir:

“Bu kimi çıxışlar milli faciələrə gətirəcək. Bu ekspertlər, mollalar,  psixoloqlar, nə bilim nələr - tv-lərdəki, rəzilliklər sonumuzun, sanki necə təslim ediləcəyimizin nişanəsini göstərir.

Bu  “qadın”  nəçidir,  kimdir bilmirəm. Amma  onda "günah keçisi" axtarmıram. Mən onda günah  axtarıram ki, illərdir, bəzi məmurlarımız, xaricə yaşayan diasporçularımız bu qadından betər çıxışlar edir, o kəslər ki, məni qanına - qəltan edənlərə “od” verir, o kəslər ki, o kəslər ki...

Biz günahkarıq. Bu psixi asaq - kəsək, amma bu qadını psixoloq deyib efirə biz çıxartmışıq. Bu qadının sadəcə görünüşünə aldanıb, üzünə baxıb içininin nə olduğunu  bilməmişik.

Buyuq biz? Şəhid pulu dava olanda, erməni düşmənimiz bunları görüb sevinəndə...

Bu psixoloqa şükürlər olsun min dəfə.

Mən sizin mollalara, ekspertlərə "yala qaçan  vətənpərvər"lərinizə lənət deyirəm. Neçə ki, qarnı açıq, burnunda dəmir gəzdirən dizicırıq qızlar, neçə ki, qaşları qırxılan oğlanlar tv-lərdə övladlarımıza "mədə"niyyət göstərəcək - lənət deyirəm.

Neçə ki, artist ölkənin müəllimini döyüb biabır edəcək - lənət deyirəm, neçə ki...

Utanıram, utanıram, utanıram...”

 

.

Xəbər verdiyimiz ki, Beynəlxalq görmə imkanları məhdud insanların günü ilə bağlı R. Behbudov adına Mahnı Teatrında görmə imkanları məhdud 2 istedadlı gənc Zeynəb Ədalət qızı və Fərqan Arif oğlunun yaradıcılığına həsr olunmuş “Könül dünyası” adlı yaradıcılıq gecəsi keçirilmişdir. Milli Məclisin deputatı Qənirə Paşayevanın rəhbərlik etdiyi “Avrasiya Beynəlxalq Araşdırmalar İnstitutu” İB-nin və “Regional Hüquqi və İqtisadi Maarifləndirmə” İctimai Birliyinin təşkilatçılığı ilə keçən təntənəli gecə tamaşaçıları min bir ovqata köklədi.

Ardını oxu...

.


Qazaxıstanın liman şəhəri olan Aktauda təyyarədən düşəndən sonra əvvəlki paytaxt “Alma-ataya hələ 3 saatdan çox təyyarə yolu var” düşüncəsi ilk baxışdaca bu ölkənin əzəmətini göstərir. Sözsüz bir ölkə üçün ərazinin bu qədər böyüklüyü ciddi üstünlükdür. Elə bu faktor regionda bir-biri ilə qarşılıqlı əlaqədə olan dövlətlər içərisində Qazaxıstanın strateji potensialına əhəmiyyətli təsir göstərən sistem elementlərinin ən böyüyüdür. Yeri gəlmişkən qeyd edək ki, ərazisinin böyüklüyünə  görə Qazaxıstan 197 ölkə arasında 9-cu yeri tutur.

Ardını oxu...

Xəbər lenti