.

Dədə-baba yurdumuz Dağlıq Qarabağ savaşında biz iki xainliyin qurbanı olmuşuq. Adını qonşu qoyub hər gün bir xəyanət əməli törədən erməniyə də, habelə onu himayə edərək dolayı yollarla ov tüfənglərimizə qədər hər şeyi əlimizdən alan və bizi müdafiəsiz qoyan Moskvanın ermənipərəst siyasətinə də yaxşı bələd idik. Bax, ifrat arxayınlığın acı aqibəti belə olur. Kimsə siyasi uduş əldə edir, biz isə qurban kəsilirik. Son nəticədə isə Qarabağ adlı ürəyimiz qana dönür, yalnız qan ağlayır...

      Bu aşkar bəlaların nəticəsidir ki, murdar ermənilərlə üz-üzə gələn bütün yurd-obalarımız kimi Kəlbəcərin Narınclar kənd camaatı da qəfil daşnak basqılarına qarşı əli silahsız qalmışdı. Yalnız əkin-biçin işi ilə məşğul olan kənd sakinləri azğın və arxalı düşmənə cavab verə bilməyərək öz doğma yurdunu tərk etməyə məcbur olduqdan sonra  Narınclar çox dalğın-pərişan bir görkəmə düşmüşdü. Ana təbiət sanki qəm içində boğulurdu. Dədə-baba ocağını tərk edə bilməyən oğullarımız isə könüllü surətdə ordu sırasına daxil olur, nə qədər intiqam alsalar da, daxilən sakitləşə bilmir və hərdənbir təkliyə çəkilir, bərk-bərk hıçqırır, kövrələrək göz yaşlarını selləndirirdilər. Ümid yalnız ordumuza qalmışdı. Lakin yeni yaranan müstəqil dövlət üçün ordu asan iş deyildi. Vətən sevgisinin od-alovu döyüşçü ürəklərində məşəllənsə də, yeni ayaq tutan ordumuzun əngəlli  quruculuq problemləri, savaş təcrübəsizliyi, habelə dövlətçilik işinin daxili ixtilafları başımıza cürbəcür bəlalar açırdı.
      Narınclar kəndinin mühafizəsi əvvəlcə Gəncə polis dəstəsinə həvalə edilmişdi. Basqılarla bağlı müəyyən müddət dinc fasilə yaranmışdı. Lakin birdən toqquşmaların sayı çoxalırdı. Müdafiə işi elə zəif qurulmuşdu ki, heç bir həftə itkisiz keçmirdi. Ordumuzun ilk mətin əsgərlərini öz sırasında cəmləşdirən 701 saylı hərbi hissənin 1-ci taboru Kəlbəcərə gəldikdən sonra azacıq dönüş yarandı. Ağzı qanayan dığalar geri çəkildilər. Gəncə polis dəstəsindən fərqli olaraq taborun 2-ci bölüyü baş leytenant Nəriman Zeynalovun komandirliyi altında bu kənddə mükəmməl müdafiə mövqeləri qurdular. Söz yox ki, bu, hərbçi peşəkarlığının nəticəsi idi. Gündəlik azuqəsi tam olmasa da, döyüşçülərimiz təbiət nemətlərindən istifadə etməklə ana yurda xidmətdən xüsusi mənəvi zövq alırdılar. Arxalı düşmən isə susmurdu. Qısa fasilədən sonra ermənilər hər gün həmlə təşkil etməyə başladılar. Hər dəfə güclü bir müqavimətlə rastlaşan düşmən nədəndirsə bir qədər sakitləşdi.

      Dərə dibində yerləşən Narınclar kəndinin müdafiəsi hərbi strateji baxımdan bir sıra çətinliklər yaradırdı. Müdafiə işi yalnız təcrübəli hərbçi Nəriman Zeynalovun yorulmaz xidməti sayəsində pozulmurdu. Onun taktiki biclikləri, habelə əldə edilən kəşfiyyat məlumatları hesabına bölük qəfil həmlələrə tab gətirirdi. Həm də kənd düşmənin əsas hədəfinə çevrilmişdi. Böyük işğal planının ilk tapşırığı, görünür, Narınclarla bağlanırdı. Digər bir müsbət hal ondan ibarət idi ki, Aydoğan dağ tərəfindən kəndin müdafiəsi daha güclü təşkil edilmişdi. Bunun səbəbi kapitan Çingiz Əliyevlə bağlı idi. Çingiz sovet əyyamında hərbçi taleyinə yazılan Əfqanıstan döyüşlərində hərbi əməliyyatların hər üzünü görmüşdü. Cəsurluğuna söz ola bilməzdi. Qısa zamanda ana yurdun savaşında gərəkli hərbçi kadr kimi xüsusi hörmət qazanmışdı. Maddi-texniki təminat taborunun komandir müavini olsa da, könüllü olaraq Narınclar kəndində taqım komandiri funksiyasını yerinə yetirirdi. Hər oğul bu cəsarəti etməzdi. Boş vaxtı da yox idi. Səhərdən axşamacan əsgərləri savaş sirləri ilə bağlı ətraflı bilgiləndirir, onları daim taktiki hiylə və cəsarətə söykənən hərəkətlər etməyə alışdırırdı. Söz düşəndə deyirdi ki, nə qədər dağ başında oturmaq olar, kəklikotu çəkməkdən az qalır kəklik səsi ilə haray qoparaq, daha yetər, hücuma keçib azğın erməniləri birdəfəlik susdurmalıyıq. Axı, nə qədər belə acılıqla ağzımızda zəncir çeynəməliyik?!

    Kəndin müdafiə işlərinə rayon rəhbərliyi tərəfindən təyin edilmiş Əvəz Şükürov başçılıq edirdi. Nigarançılıq əhvalı hər bir kəlbəcərlini silahlanmağa məcbur etmişdi. Lakin dövlətçilik işində yaranmış ziddiyyətli münasibətlər müdafiə işini pozurdu. Yalnız geri gedirdik. Nərimangil silah-sursat sarıdan korluq çəkirdilər. Bəzən yeməyə çörək də tapmırdılar. Nə yaxşı ki, polisin ixtiyarında olan bir ədəd zirehli dozor kəşfiyyat maşını onlara verilmişdi. Taxtabaşı kəndi tərəfindən müəyyən boşluqlar hökm sürdüyünə görə daim təhlükəli anlar yaşanırdı. 1992-ci il iyul ayının adi bir yay səhərində qudurğan ermənilər atlı gələrək piyada kimi qəfil həmləyə keçdilər. 2-ci bölüklə yanaşı minaatan batareyasının bir döyüş heyəti də hərbi əməliyyatda iştirak edirdi. Minaatanlarımız açıq mövqedə olduqlarına görə tez hədəfə alındılar. Üstəlik minaları da qurtardı.

      Düşmən qüvvələri minaatan silahımızı hərbi qənimət kimi ələ keçirdikdən sonra öz minaları hesabına bizi geri çəkilməyə məcbur etdilər. Demək olar ki, Narınclar kəndi nisbi mühasirə içərisinə düşmüşdü. Kəlbəcərin Qılınclı kəndində yerləşən briqada qərargahına kənddə yaranmış mövcud vəziyyət barədə operativ məlumat vermək imkanı olsa da, düşmən minaları altına düşən komanda-qərargah maşınımız tez sıradan çıxdı. Rabitə avadanlıqlarının batareyası da sönmüşdü. Onları yükləməyə elektrik cərəyanı kifayət etmirdi. Rabitəsiz döyüş aparmaq isə hər dəqiqə bir əngəl törədirdi. Axı, hərbi qüvvələr arasında bağlantı zərurəti mühüm amildir. Düşmənlə üzbəüz döyüş məqamında sağ və yaxud sol cinahdan xəbəri olmayan döyüşçü ürəkli savaşa bilmir. Bəzən isə özümüz tərəfindən atılan təsadüfi bir gülləyə tuş gəlir. Operativ idarəetmə prinsiplərinin pozulması halları məğlub olmağın başlıca səbəblərindən biridir. Düşmən də bu incə məsələni Narınclara ilk həmlə prosesində həll etmişdi, necə deyərlər, koordinasiya zənciri qırılmışdı.

     Doğrudan da, bu gen cahanda dağ da olsan dağa arxalanmalısan. Necə ki, Aydoğan dağı “Çingiz dağına” güvənirdi. Bölük də öz növbəsində həmin istiqamətdən hər hansı qəzanın gələcəyinə inanmırdı. Necə deyərlər, döyüşçülər öz belini Çingizə bağlatmışdılar. Bəli, zənn edilənlər haqlı çıxdı. İlk həmlədə başı əzilən düşmən qüvvələri Aydoğan tərəfdən kəndə soxula bilmədilər. Basılmaz Çingiz cəngavərləri dığaların leşını uca dağ başında qurd-quşa yem elədilər.

      Amma meşəlik istiqamətində güclü qarşıdurma əmələ gəlmişdi. Havanın qaranlıq məqamlarında onlar kənd içinə soxula bildilər. Axşam savaşının təhlükəli anlarından hürkən dığalar gizləndilər. Düşmənin hücumu boğulmaq üzrə idi. Tam hərəkətsiz qalmışdılar. Demək olar ki, yaranmış çaşqınlıq hər iki tərəfdə hökm sürürdü.

     Kapitan Nəriman Zeynalov bütün istqamətlərdə gedən döyüş prosesini nəzarətdə saxlayır, operativ göstərişlər verirdi. Bəzən komandir məsuliyyətindən irəli gələn cavabdehlik hissləri onu yaman boğurdu. O, elektrik yükü öləziyən rabitə avadanlığı vasitəsilə Dəvəbeli təpəsində mövqe quran postun başçısı Arif Muxtarov ilə danışarkən aldığı xoş məlumatlara görə içinə dolan sevinc hisslərinin təsirindən ağlamalı oldu. Vəziyyətin necəliyi barədə komandirin sualına cavab olaraq post komandiri yüksək ruhla belə məruzə etdi:

    - Komandir, vəziyyət əladır, əla... Əvvəl dığalar gözə dəymirdilər. İndi onları bircə-bircə dənləyirik...

      Ən bəd xəbər o oldu ki, minaatanların bir əsgəri onurğa sümüyündən qəlpə yarası almışdı, ayaq üstə dura bilmirdi. Onu təxliyə etməyə də imkan tapılmırdı. Amma itki nisbətində biz dığaları üstələmişdik. Cəsur döyüşçümüz İlqar Dadaşov Taxtabaşı dağından yaxşı müşahidə apararkən görmüşdü ki, ermənilər tələsik bir tərzdə yaralılarını təxliyə edirdilər. Di gəl ki, onların təminat qüvvəsi tükənmirdi. Söz yox ki, bu da onların arxalı olmasından xəbər verirdi.

     Qonşu Mərcimək kəndində isə narahatlıq can üzürdü. Camaat ancaq mərd döyüşçülərimizə arxayın olmuşdu. Bulaqların aramsız şırıltısı, habelə meşənin pak havasına qovuşan günəş şüaları da taqımın şəxsi heyətinə heç bir mənəvi rahatlıq bəxş etmirdi. Elmangilin taqımı yerləşən Mərcimək kəndinin qabaq hissəsində daşnakların mövqeyindən qətiyyən səs çıxmırdı. Amma qonşu Narınclar kəndi görünməsə də, oradan yaman güllə, mina və qumbara səsləri gəlirdi. Səhər baxışından sonra taqım komandiri leytenant Sənan Məmmədov həyəcanını içində çox saxlaya bilmədi:

     - Çavuş Quliyev,  düşmənin bu birtərəfli səs-küyü mənim könlümü heç açmır. Bizim qarşımızda olan bu susqunluq nədəndir? Narınclar tərəfdən isə döyüş havası aydın hiss edilir.

      Taqım komandirinin müavini çavuş Elman Quliyev də həyəcan selində nəfəs alsa da, komandir narahatlığına cavab olaraq nikbin duyğulara üstünlük verdi:

     - Komandir, ermənidən nə desən gözləmək olar. Bizə erməninin susqunluğu yox, sərt ölgünlüyü gərəkdir. Unutmayaq ki, erməni şeytan törəməsidir. Görünür, nəsə hiylə işlədirlər. Biz arxayınıq. Üstümüzə gələn dığa qan içində boğulacaq.

       Xoşagəlməz barıt qoxusu, mina partlayışından doğan kəskin tüstü buludları içində ölümlə çox üz-üzə dayanmış Elman Quliyev təxminən doqquz aylıq savaş təcrübəsi qazanmışdı. Onun sönməz döyüşkən ruhu taqımın basılmaz bir qalxanına dönmüşdü. Bəzən düşmənə qarşı qəzəbi hədsiz dərəcədə coşsa da, ehtiyat hisslərini itirməməyə səy göstərirdi. Həmişə təklikdə düşünməyə güc verir, sonra isə əsgər yoldaşlarının fikirləri ilə yanaşı kollekltiv məsləhətləşmə aparır, qəfil məqamlarda düzgün qərarın qəbulunda komandirə güclü mənəvi dayaq verirdi. Deyirdi ki, yer üzündə bütün nemətlərin başlanğıcı və sonu ağıldır. Dəyərli hərbi taktiki ağıl, sərfəli döyüş mövqeyi də asanlıqla hasilə gələn məsələ deyildi. Gərək hər tapşırığı dərindən-dərinə düşünəsən, savaş məkanına yaxşı bələd olasan, ətrafında cəsarətli döyüşçü qardaşlar toplayasan. Yəni ağılı olmayan əsgərə təlim keçməyin də faydası yoxdur.

      Ötən günləri, şəhidliyə qovuşan cəbhədaşlarını yada saldıqca qanı qaralır, sanki ürək yaralarının qaysağı qopurdu. Hərbi əməliyyatların təşkilində baş verən çətinliklərin sayı artdıqca qanadları qırılmış bir quşa dönürdü.  Ona görə ki, üzücü təminat qıtlığı məğlubiyyətlərə cığır açırdı. Di gəl ki, Elmanın qəhrəman varlığında hər cür mərhumiyyətlərə qalib gəlmək gücü bəxş edən cəsarət hissləri heç vaxt yox olmurdu.

      Əyilən günəşin bəd xəbəri rabitəçi əsgər Şahin Həsənlidən çıxdı. O, oturduğu götük üzərindən həyəcanlı bir halda qalxanda az qaldı ki, yıxılsın. Leytenant Sənan Məmmədov sanki onun verəcək xəbərini çoxdan gözləyirmiş kimi gözlərini ona zillədi. Rabitəçi başını dik qaldıraraq məruzə etdi:

      - Yoldaş leytenant, düşmən qüvvələri Narınclar kəndində bizimkiləri mühasirəyə alıblar. Qərargaha verilən məlumatı tam dinləyə bilmədim. Çünki rabitə xətti tez kəsildi.

     Komandir o dəqiqə uca səslə Elmanı çağırdı:

    - Çavuş Quliyev, təcili yanma gəl...

    Elman postları baxışdan keçirib taqımın dayaq məntəqəsinə yenicə gəlmişdi. Onun da qulağı səsdə idi, ehtimal etmişdi ki, qonşu kənddə nəsə durum qalmaqallıdır. O, komandirin çağırışına əsasən qaçaraq məntəqə binasına tez daxil oldu:

      - Eşidirəm, komandir...

      - Mən briqada qərargahından göstəriş gözləməyi lüzumsuz hesab edirəm. Cəbhədaşlarımız mühasirədə ikən biz yeni təhlükəmi gözləməliyik. Mən döyüşçülərimizin acısına kənardan müşahidə etməyi özümə ar bilirəm. Hökmən onlara dayaq verməliyik. Köməyə ya sən, ya da mən getməliyəm. Əks halda növbəti hücum bizim üzərimizə olacaq.Allah bizi dünyaya dünya qədər, axirətə axirət qədər qiymət verənlərdən eləsin! Verən də Allahdır, alan da... Allahın rəhmətinin hüdudu yoxdur. Vətənimiz abad olsun, şəhidlərimiz şad olsun!!! Bu dünya imtahanlar dünyasıdır. Uca Allah sevdiyi mərd döyüşçüləri çox imtahana çəkir. Bu Allahın bir lütfüdür. Sevdiklərimizin acısı da bu yolda bizə bir imtahandır.

      - Komandir, mənim getməyim münasibdir. Taqımı başsız qoymaq bizə xeyir gətirməz. Ürəyinizə, biləyinizə sağlıq, komandir! Şəhidlərimizin qanına and olsun ki, dığalar cavabsız qalmayacaq. Mən bu döyüşdə düşmənə qorxu, səngər qardaşlarıma isə güclü bir ümid olacağam.

      Təcili surətdə “QAZ-66” markalı maşın işə salındı. Leytenant Sənan Məmmədov döyüş xəritəsini maşının kuzası üzərində açaraq Elmana nəzərdə tutulan tapşırığı ətraflı izah etdi. Yalnız yaylaq tərəfdən Narınclar kəndinə yaxınlaşmağı məsləhət gördü. Elman yola bələd olduğuna görə çox nigaran görsənmirdi, lakin tələsirdi ki,  qaranlıq düşmədən kəndə çata bilsinlər. Daxilən ağrılı fikirlər çəksə də, Tovuzun Pələngli kəndinin igid oğlu Elmanın üzü gülürdü. Onun ixtiyarına dörd əsgər verildi. Biri PK-çı əsgər xaçmazlı Hüseyn Qasımov idi. Təcrübəli sürücü kimi sarışın Çingiz Yaqubov da qrupa daxil edilmişdi. Digər iki əsgər – ucarlı Nemət Yusifov və Qədir Zeynalov isə yalnız lazımi savaş səriştəsi olan döyüşçü kimi seçilmişdi.  Cəmi-cümlətanı 5 km-lik yolu elə tez qət etdilər ki, həyəcanlı dəqiqələr qabarıq hiss edilmədi. Vuruşma sakitləşmişdi. Hərdənbir güllə səsi eşidilirdi. Rabitə əlaqəsinin yoxluğu Elmangili ümumi vəziyyət sarıdan bixəbər etmişdi.

       Elman maşını kənddən bir kilometr yarım aralı görünməz bir yerdə saxladı və lazımi maskalanma işi gördülər. Maşını nəzarətsiz qoymaq olmazdı. Lakin belə bir problem yaranmışdı ki, sürücü Çingiz Yaqubov hərbi əməliyyata qoşulmaq istəyirdi. Onun inadlı təklifi əvvəlcə Elmanı yaman hirsləndirdi. Hətta az qaldı ki, dişinin dibindən çıxanı ona yağdırsın. Amma savaş vərdişlərinə bələdliyini nəzərə alaraq Elxanın istəyinə biganə qalmadı. Axı, vəziyyət çox ağır idi. Bir də ki, səngər qardaşının inadında elə mənfi çalarlar hiss edilmirdi. O, ürəkdən döyüşmək azarına tutulmuşdu. Elman razılıq əsasında maşına nəzarəti əsgər Qədir Zeynalova tapşırdı və açıqladı ki, bu sakitlik heç də onu qane etmir. Gizli pusqu ilə üzləşə bilərdilər. Ona görə də PK-çı Hüseyn Qasımovu hündür bir təpədə yerləşdirdi ki, onları himayə etsin.

       Elmangil zəncirvari bir formada bir-birini himayə edə-edə kəndə sarı endilər. Birdən səs-küy qalxdı. Elman şübhə doğuran hədəfləri atəşə tutduqdan sonra dığaların arasında qaçışma başladı. Arxa tərəfdən vurulan ermənilər elə dağılışdılar ki, heç atəş aça bilmirdilər. Lakin qaranlığın birdən-birə qatılaşması onlara xilas olmaq fürsəti verdi. Doğrudan da, tale daim cəsurların tərəfində olur. Elmangilin qorxmaz əməlləri sayəsində  dörd düşmən əsgəri cəhənnəmə vasil edildi.

        Elman şərti əl hərəkətləri ilə əsgərlərə sürünərək irəli getmək göstərişini verdi. Bilirdi ki, gecə pusqu ehtimalı çox olur. Düşmən qaranlıqdan istifadə edərək kənd içinə girdiyinə görə sərbəst hərəkət etmək təhlükəli sayılırdı. Odur ki, Elman yalnız 5 dəqiqəlik müşahidədən sonra azacıq sürüməyi məsləhət görürdü. Ayıqlıq onların işini xeyli yaxşılaşdırdı. Tədricən bir yerə cəmləşdilər. Elman asta səslə öz taktiki məsləhətlərini verdi:

        - Səsiniz qəti çıxmasın. Yalnız təmkinli hərəkət edin. Burada erməni pusqu torunun qurulması hər addımda ehtimal edilir. Bilin ki, təmkinli insan yelkənli gəmi kimi təhlükədən uzaqdır...

       Kəndin içindən gələn güllə səsləri çaşdırıcı bir vəziyyət yaratmışdı. Ay işığının qabağını kəsən iri gövdəli ağacların yaratdığı zil qaranlıq kəndin giriş yollarını dəqiq müşahidə etməyə imkan vermirdi. Elman belə qərara gəldi ki, qabaqda özü getsin, əsgərlər isə toqquşma məqamında qəfil həmlə etsinlər. O yavaş-yavaş kəndin fermasına yaxınlaşa bildi. Amma içəri girmək təhlükəli idi. Hətta hiss etmədən öz döyüşçülərimizə də xətər toxundura bilərdi. Bu sayaq bəlalar rabitə əlaqəsinin yoxluğundan irəli gəlirdi. Nəhayət, tam qaranlığın doğurduğu görməməzlikdən bezikmiş Elman risk etməli oldu, lakin hər ehtimala qarşı ferma pəncərəsinin yaxınlığındakı ağacın arxasına çəkilərək çığırdı:

      - Qardaşlar, səsimə səs verin, haradasınız!...

     Doğma səsin hənirini tez duyan kapitan Zamin Hüseynovun ürəyinə sanki sərin sular səpildi:

      - Çavuş Quliyev, mən Zaminəm, tez fermaya gir.

      Elman yüksək bir ruhla irəli sıçradı və açıq ferma qapısından içəri girərək divara qısıldı:

      - Yoldaş kapitan, ehtiyatlı olun, bəlkə, dığaların susmağında bir hiylə var.

      - Yox qardaş, dığaların yarısı öldü, yarısı da qaçdı. Hücumun əvvəlində komanda-qərargah maşınımız düşmən minasına tuş gəlməsəydi, bu qədər əməliyyat anlaşılmazlığı yaranmazdı. Rabitəsizlik və işıqsızlıq bizi beləcə bir ağır duruma salıb. Hər addımı həyəcanla atırıq.Amma qurd pusquda gərək! İnşallah, sürünən ilanlar süzülən qartallara yem olacaq! Biz heç vaxt əyilən deyilik. Bizdən torpaq istəyəni torpaq altına soxarıq! Onlar bizdən ötrü qaya üzərində toz kimidir.

        Elman və Zamin ətrafı tam yaxşı görə bilməsələr də danışa-danışa bir-birinə qovuşub möhkəm qucaqlaşdılar. Zamin kövrək bir səs ahəngi ilə dedi:

      - Mən tam yəqin bilirdim ki, sizin kimi mərd qardaşlar bizi köməksiz qoymazlar. Ürəyimə dammışdı ki,  ya sən, ya da Sənan bizə köməyə gələcək.

     - Yoldaş kapitan, səngər sədaqəti ilahi sədaqətə bərabərdir...

     Yavaş-yavaş yanan və tüstülənən kənd evlərinin hər bir guşəsi alov işığında bir təhər görünsə də, bütün mənzərə ürək dağlayırdı. Demək olar ki, öz təbiət gözəlliyi ilə daim zövq oxşayan Harınclarda o incə narınclıq gözə dəymirdi. Kənd dağıntıları sanki döyüşçü varlığına tükənməyən bir haray salır, onu içəridən möhkəm silkələyirdi. Elə bil, bölük dayaq məntəqəsinə gedərkən Elmanın bütün varlığı tikanlı bir libasa bürünmüşdü. O, ürək ağrısı ilə əyilib yanan taxtaları söndürmək istədi. Zamin onun əlindən tutub ”sənlik deyil, çavuş Quliyev, gəl gedək” deyə onu özünə tərəf çəkdi. Elman dinib-danışmasa da, öz-özlüyündə doğma sakinlərini itirməyən Mərciməklə ordu ümidinə qısılan Narınclar kəndini müqayisə edirdi:

     - Biri öz sakinlərini itirib, biri isə hələ savaş ömrü sürür. Qanımız damarlarımızda daha durmur. Yaxşı ki, Mərcimək kəndi hələ öz igidlərinin hünərinə döyüşdə mərc edə bilir. Narıncları da düşmənə təslim etmərik. Qara günlər obalarımızın bir qismini əsir alsa da, tam bədbinləşməyə dəyməz. Hələ savaşa təzə başlamışıq. Bəs, haçan son qoyulacaq bu ayrılığa, bu dərdlərə?! Daşnak bəlası bizimlə nə qədər ayaqlaşacaq? İçimizdə yalnız hirsimiz ucalır. Bizə oyun quran düşmənin oyunları pozulacaqmı? Vallah, kim nə deyir-desin, məncə, dərdimizin bir əlacı var: güclü ordu yaratmalıyıq. Yalnız təminatlı və qüdrətli bir orduya sahib olmalıyıq. İnşallah, biz o zaman zəfərə ulaşarıq!

       Bölük dayaq məntəqəsində Elmangil baş leytenant Nəriman Zeynalov tərəfindən böyük ehtiramla qarşılandı. Sabahkı döyüşün planı birgə müzakirə edildi. Qərara alındı ki, Mərcimək döyüşçülərinin hələ iki gün bizə savaş yardımı göstərməsinə ehtiyac duyulmaqdadır. Nisbi mühasirə yarılsa da, düşmənin ehtiyat qüvvələrinin gəlişi gözlənilir. Lakin söylənilən ehtimal özünün təsdiqini almadı. Savaş oldu, amma tutarlı cavab alan dığalar itki verərək geri çəkildilər.

      Elmangil geri qayıdanda yuxusuzluqdan, yorğunluqdan, bir də ki, aclıqdan zorla yeriyirdilər. “QAZ-66” markalı maşının yanına çətinliklə yetişdilər və yeni bir problem ortaya çıxdı. Sən demə, maşının nəzarət işi həvalə edilmiş əsgər Qədir Zeynalovun sürücülük qabiliyyəti yox imiş. Sürücü Çingizin isə maşını işə salmağa taqəti qalmamışdı. Elman yaranmış problemdə özünü təqsirləndirirdi. Lakin bir qədər nəfəs aldıqdan sonra maşın işə salındı və yola düşdülər. Hər eniş-yoxuşda bir qəza halı törənirdi. Nəisə uca Allahımız bu mərd döyüşçüləri yaxşı qorudu. Mərcimək kəndinin girişində gözə dəyən çobanı harayladılar: 

      - Çoban qardaş, döyüşdən gəlirik. Üç gündür ki, yavan çörək də tapa bilmirik. Çox acmışıq. Bizə tez kömək ol.

      - Dərdinizi alım, qardaşlar, ümidimiz sizə calanıb. Vallah, ürəkdən deyirəm: biz sizlərin əmr quluyuq. Sözləriniz məni çox silkələdi. Cəld Firuzə nənənin yanına gedin. O, sizə yaxşı süfrə açar. Hər yediyiniz azuqə sizə halaldır. Biz ordumuza güvənib burada yaşayırıq. Daim Allaha əmanət olun...

      Ana vətənimizdə yurddaş halallığı, yurd bağlılığı ilə bahəm qəlblərə hakim kəsilən döyüşçü sevgisi heç vaxt tükənən deyil. 30 dəqiqə çəkmədi ki, bacımız İradə ağbirçək Firuzə nənənin bişirdiyi dadlı-duzlu yeməkləri, barlı-bərəkətli bağ-bağçanın göy-göyərtisini yığdı süfrəmizə. Yedikcə bu çoban ailəsinin sağlığına xeyirli dualar oxuduq...

                                                                                                   İbrahim MƏSİMOĞLU

                                              müharibə veteranı, ehtiyatda olan polkjovnik-leytenant 

.

Hər kəs özünü tənqid edə bilər. Bu, özünü islah etməyin, düzgün yola qayıtmağın bir şərtidir. Haqlı tənqid insan qəlbinə nur çilər. Özünə qarşı mənfi fikir aşkarlığını sevməyənlər də var. Belələri həyatda çox büdrəyirlər. Abır həddini gözləyən bəzi şəxslər isə kobud səhv edən zaman özünü təklikdə tənbeh edirlər. Belə yanaşma şəxsiyyətin inkişaf ahəngdarlığını rəvanlaşdırır, ədalətli mövqeyini möhkəmləndirir. Kollektivdə sayılıb-seçilmək, həyatda obyektiv tərəfdaş olmaq, sədaqətli dost adını qazanmaq üçün istənilən enişli-yoxuşlu yerlərdə, təhlükəli hadisələrdə, habelə mübahisəli situasiyalarda dürüst ideya arxasında dayanmağa çalışmalısan. Haqq sözə hiylə qatılmaz. Necə deyim, sən düz dayan, kölgənin əyri düşməsindən qorxmağa dəyməz.

Tənqidin bir yolu da var: bir insan olaraq hər kəs konkret faktlar əsasında başqasını tənqid etmək haqqına malikdir. Tənqid əslində sağlam bir istəkdir. Səni tənqid edən səni özünə yaxın sayaraq öz iradını bildirir. İnanın ki, obyektiv sözlərin arxasında çirkin niyyət durmur. Çirkinlik yalnız qərəz məhsuludur. Bir dəfə qərəzli fikir deməklə uzun illər təmiz adam kimi qazandığın şöhrət puç ola bilər. Kim könüllü olaraq rəzalət içinə batmaq istəyər?!
Məncə, tənqidin ən murdar yolu öz millətini tənqid etməkdir. Bu murdarçılığın ifrat formasıdır, yəni ermənilikdir. Bu günümüzün sosial şəbəkəsi müntəzəm surətdə sübut edir ki, yer üzündə ən çox öz millətini tənqid edən ermənilərdir. Bu fikri əsaslandırmağa ehtiyac yoxdur. Çünki dünya bu gerçək xəbərdən yaxşı xəbərdardır. Bəs, bizim çörəyimizi yeyib suyumuzu içən və öz milli dəyərlərini aşağılayan, necə deyərlər, erməniləşməyi özünə ar bilməyənlərə hansı adı verək?! Bu üzdəniraqların qeyri-milli mövqeyi ürəkdənmi gəlir, yoxsamı ağıldan? Məncə, bu qan məsələsidir. O ürəyi işlədən də qandır, o ağlı yemləyən də. Ayrı təhəri yoxdur. O qana virus düşdüsə, o qandan öz doğma millətinə heç bir halda  kömək gözləmə!     
Millət geniş bir anlamdır. Həqiqətən “mən azərbaycanlıyam” deyəndə əzəmətli bir məntiq səslənir. Üstəlik sayca az deyilik. Dünyada 50 milyonu keçmişik. Yüksək əxlaq sahibiyik. Lap yaranışımızdan üzü bəri ötən tarixi bircə-bircə vərəqləsək də, ümumi, yaxud xüsusi milli eyib tapa bilmərik. Oğuz geninə sadiq qalan belə böyük bir millətin adına nəsə demək olarmı?! Oğuz türkləri cahanın qeyrət simvoludur. Biz mənən əyilməyi sevən xalq deyilik. Daim insanlığı sevər, insanlığı yaşadarıq. Ehtimal ki, haçansa ziddiyyətli həyat məqamlarında fərdi kontekstdə incik düşən bəzi qeyrilər nəsə subyektiv bir söz deyə bilərlər. Çünki onları şəxsi mənafe, şəxsi münasibət, habelə dünyavi zidd maraqlar daha çox cəlb edir. Əsl azərbaycanlı isə millətinə nəsə acı bir söz deyiləndə ixtiyarsız olaraq içindən qəhərlənir.
Bir də ki, millət bir ailə anlamında dərk edilə bilməz. Millətin miqyası böyükdür. Əmək, yaxud sinif kollektivi, həmçinin hər hansı küçə, kənd, rayon sakinlərinin tipik xarakteri millətin ümumi və xüsusi xarakteri ilə ölçülərmi?! Bu yerdə Mirzə İbrahimovun sözləri yadıma düşür:  “Zatı, südü təmiz, alnı açıq, namuslu və mərd adam xalqını, vətənini, elini sevməlidir. Ancaq şərəfsiz həyatla yaşayanlar, ömürlərini kol dibində keçirənlər xalq qədrini bilməzlər”. Əsl azərbaycanlı milləti ağlayanda ağlayar, güləndə gülər. Kol dibində ömür sürməklə millət adına ləkə salanlar necə əsl azərbaycanlı sayıla bilər?! Millətinə arxalanan, öz milli dəyərlərini hifz edən, öz milli əxlaqına sahib olan kəsin arxası yerə dəyməz. Unutmaq olmaz ki, millətinin gözündən düşən gözsüz qalar. Millətdən üz döndərənlər olsa-olsa yalnız vətən bağında bir yabanı ot bitkisi sayıla bilər.
Zərdüşt Əlizadə adlı sözü qüsurlu “ziyalımızı”, yəqin ki, çoxumuz tanıyırıq. Siyasi kökünə də yaxşı bələdik. Ali məclislərə dəvət edilən deyil, lakin yad ocaq başında milli söhbət kontekstində hərdənbir elə qələt qarışdırır ki, hamı tərəfindən iyrənc doğuran bir hədəfə çevrilir. Necə ki, yaxın günlərdə İranın “Qafqaz.ir” saytında dərc olunmuş məqaləsi ilə bağlı “Hüriyyət” saytının geniş izahlı rəyi geniş əks-səda yaratmışdır. O, ölkəmizin işğal dərdindən başlayaraq bir sıra ictimai problemləri sadalayır və mövcud siyasi-iqtisadi bəlalardan sanki xəcalət təri axıtdığına görə yazır ki, ulu öndərdən fərqli olaraq mən azərbaycanlı olmağımla fəxr etmirəm. Belə başa düşürəm ki, bu tənqid deyil, özünə söyməkdir. Ona görə də Zərdüştün o məqaləsində deyilən haqlı və haqsız fikirlərə məhəl qoymadan “Feysbuk” səhifəsində geniş həcmli paylaşımlarda hamı ucdantutma onu təhqir etmişdir. Mən təhqiri məqbul saymıram. Lakin Zərdüştün qüsurlarının bu qədər ifrat həddə çatmasına da dözə bilmirəm. Axı, insan olan kəs öz xalqını təhqir edərmi?! “Azərbaycanlı olmağımdan utanır və xəcalət çəkirəm” deyən bir “ziyalıda” hər hansı işıq nöqtəsini tapmaq mümkün olarmı? Ay, Zərdüşt, əgər bu qərarın beləcə qətidirsə, niyə vaxt itirirsən, get adını erməni dəftərinə yazdır və təntənəli şəkildə səni də xaç suyuna salsınlar.
Milli bəkarətinə ləkə salan Zərdüştün vəfasız mövqeyinə aid yazılan təhqiramiz rəyləri sadalamağı lüzumsuz sayıram. Bu, yeganə hal deyil. Tez-tez xaric bir səslə müxalifət xoruna qatılan Zərdüşt buraxdığı səhvlərin tutarlı cavabını fəal ictimai qüvvələrdən həmişə alıbdı. Bəla orasındadır ki, o, hədsiz boğucu təhqir selindən, habelə söylənilən dəyərli məsləhətlərdən, hikmətli iradlardan bir müsbət nəticə çıxarmır.
Zərdüştün tənqidi qeydləri yol verdiyi milli xatanın kölgəsində heç bir əhəmiyyət daşımayan qərəz təsiri bağışlayır. Həqiqətən təmsil etdiyin xalqı həqarətlə qamçılamaq böyük günah hesab edilir. Milli xataya yol verən nakəsin sosial haqq harayı insanlara xoş gəlmir, nə qədər müəyyən real əsası olsa da, saxta səslənir. O haqqın ki, arxasında erməni sayaq anti-milli ruh varsa, demək, o ikrah doğuran bir mənəvi simadır. Millətini aşağılayan nakəsdən yalnız haram nəfəsli yad bir aləmin qoxusu gəlir. “Hüriyyət”in vurğuladığı tezisə görə öz xalqına zərdüştsayağı tolerant yanaşma budurmu?!
“Utanıram ki, dövlətimin adı dünyanın bütün “qara dəftər”lərində bədnam birinci yerlərdədir” deyən bədnam niyyətli Zərdüşt, deyəsən, bu işıqlı dünyadan tamam bixəbərdir. İldən-ilə güclənən vətənimizin beynəlxalq aləmdə öz çəkisinə görə öncül fəaliyyətini niyə özünə ar bilir. Lap hər şeyi kənara qoyuram. Bir adi vətəndaş kimi Zərdüştdən soruşuram: Niyə sənin özün, yaxud kiçik qardaşın Araz Əlizadə Qarabağ müharibəsində iştirak etməmişsiniz? Bəlkə, çağırış vərəqini gözləmisiniz. Əsla yaş həddi də bəhanə ola bilməz, sizdən böyüklər doğma səngərimizdə ana yurdumuz naminə döyüşərək mərdanə surətdə şəhadət şərbətini içiblər. Heç olmasa, sizin nəsildən bir layiqli əsgər çıxıbmı?! Söz yox ki, bu suallara cavab vermək sizlik deyil. Bəs, hansı mənəvi duyğularınız Qarabağ məsələsinin uzadılmasına görə sizdə utanc  doğurur və öz soy-kökünüzdən üz döndərirsiniz. Bu milli namərdliyə nə ad verək?!

İbrahim MƏSİMOĞLU
Asiya.ws
.

2 mart tarixində Azərbaycan Dövlət Akademik Filarmoniyasında “8 Mart Beynəlxalq Qadınlar Günü”nə həsr olunmuş konsert proqramı keçirildi.

Ardını oxu...

.

Asiya Fakt İnformasiya Agentliyi nəzdində "Sizi Tanıyaq" layihəsi çərçivəsində Xocalı Soyqırımının 28-ci ildönümü ilə əlaqədar  tədbir keçirilib.


Xocalı soyqırımının şahidlərindən olan Hüseynağa Aydın oğlu Quliyev, Cabir Novruz adına Mədəniyyət Fondunun əməkdaşı şair publisist Vüqar Xızılı və Sizi Tanıyaq layihəsinin bir qrup istedadlı gənclərinin  iştirakı ilə dəyirmi masa ətrafında keçirilən tədbirdə ilk olaraq Xocalı qurbanlarının əziz xatirəsi  bir dəqiqəlik sükutla yad edilib. 
Xocalı faciəsinin canlı şahidi olan Hüseynağa Quliyev  həmin hadisədən, ermənilərin törətdiyi vəhşiliklərdən danışib. O, çıxışında Xocalı soyqırımının  səbəbini, onun ağır nəticələrini, faciə nəticəsində xalqımıza vurulan maddi və mənəvi zərərləri iştirakçılara çatdırıb.
Daha sonra Vüqar Xızılı Xocalı şəhəri haqqında ətraflı məlumat verərək Xocalı Soyqırımı haqqında ürək ağrısı ilə danışıb.
Sonda istedadlı gənclər öz çıxışları, şeir və musiqi nömrələri ilə Xocalı dəhşətlərini bir daha xatırladıb, "Böyüməyən uşaqlar" adlı kiçik kompazisiya nümayiş etdiriblər.
Ətraflı Videoda



.

Nifrət” deyilən bəşəri hiss yalnız düşmənə, hər hansı xəyanətkara, şəxsi ləyaqətini ayaqlar altına salan satqınlara sarı yönəlir. Özünə, yaxud öz millətinə qarşı nifrətləndirici mövqe isə qətiyyən normal hal sayıla bilməz. Bu, kimə xoş gələr? Bu və ya digər xalq kənar xarici qüvvələrin heç bir təhriki olmadan öz milli cinslərini özünə ikrah hədəfi seçirsə, demək, o xalqın, o millətin nəsə mənəvi xəstəliyi var. Çox qəribədir: Tarix boyu bizlərə kin bəsləyən, bələkdə ikən öz övladlarını türkə qarşı düşmənçilik ruhunda bəsləyən ermənilər həm də özlərinə nifrət edirlər?! Özünə qarşı nifrətamiz erməniliyin səbəbləri çox dərin mənalar daşıyır. Bəs, əsl səbəb nədir?

__________________________________________________________________________

Super güclərin əlində siyasi oyun rıçağına dönmüş və hələ də sonu bitməyən Dağlıq Qarabağ savaşı bu nifrət axarını xeyli sürətləndirib. Oxşar baxışlar bir mənbədən köklənir. Bu millətin sükanı öz əlində deyil. Müharibə əzabından cana doyan, ac-yalavac yaşayan sadə ermənilər “öz millətinə nifrət etmək” mövqeyini ortaya qoyanların arasında saysa çoxluq təşkil edir. Bu günlərdə “Euroasia-news.net” saytında yayımlanan bir yazının sərlövhəsi məhz bizim toxunmaq istədiyimiz məsələni açıq şəkildə mənalandırır: “Ermənilər özlərinə ona görə nifrət edirlər ki, onların soyadları əsasən türk kökünə malikdirlər”.

Qeyd edilir ki, Avropadan tutmuş Kiçik Asiyaya qədər müxtəlif Qərb və Şərq ölkələrinə səpələnmiş ermənilər XIX əsrin birinci rübündə Qafqazda peyda olaraq rusların himayəsi altında 1918-ci ildə öz dövlətçiliyini yaratmışlar. Onlar taleyin iradəsi ilə yaşadıqları hər hansı bir yaşayış mühitinə məharətlə uyğunlaşırdılar. Bu uyğunlaşma ona görə rəvan gedirdi ki, erməni evlərində mümkün olan hər iş qarşılıqlı razılıqla görülürdü. Yəni yerli əhali və digər xalqlarla sıx əlaqə quraraq hamını ələ alır, qəlbən istəməsələr də yerli camaata formal rəğbət bəsləyir, yaxşı nə varsa, hamısını saxta dolanbaclarla öz adlarına çıxırdılar. Erməni əlifba oğurluğu bax bu qəbildəndir. Utanmaz bir halda lap yaxın ərazilərdə yaranmış qədim mədəniyyət abidələrini tədricən erməniləşdirirdilər. Hətta soyadları başqalarından mənimsənilib. Bir suffiksin köməyi ilə erməniləşdirilmiş soyadlar erməni sözlüyü ilə bağlı deyil, yalnız başqa dillərin daşıdığı mənaları ifadə edir. Sadaladığımız fikirlər bu gün qüvvədə olan real faktlarda aydın əks olunur.

Doğrudan da, genetika mühüm amildir. Hər şey ilkin törənişdən kam alır. Necə deyərlər, erməni irsiyyətinin əsası qoyulanda erməni adında təməl daşları tapılmadığına görə özgə daşlardan istifadə edilib və o daşlar da əyri-üyrü qoyulub. Göz görə-görə irsən çox tamahkar və super oğru olan ermənilər fələyin güdazına gediblər. Fələk yazanı kim dəyişə bilər?!

Odur ki, erməni dünyası xətalı bir dünyadır: həm ətrafına, həm də özünə nifrət edir. Adi məişət sözləri ilə yanaşı dünya xalqlarına məxsus yüksək mədəni nemətləri erməniləşdirmək erməni varlığında dərinləşən irinli bir yaradır. Bu yara sağalmır. Çünki erməni nəyisə oğurlaya bilməy

əndə bəzi hirsli heyvanlar kimi öz-özünü daim cırmaqlayır və buna görə də nə irin çəkilir, nə də yaralar qaysaq bağlayır. Bizim vurğuladığımız nifrət dalğası belə bir axarla səngimir. Sözügedən yazıda açıqlanır ki, ermənilər öz soyadlarını sadə bir prinsip əsasında yaradıblar: onlar səpələndikləri ərazilərdə müxtəlif xalqlardan götürülmüş şəxsi adlara asanlıqla milli şəkilçi kimi "yan" əlavə edir və özlərinə yeni soyad düzüb-qoşurdular. Əslində isə “yan” onlar üçün milli şəkilçi hesab edilmir. Onların bu sözyaratma "müdrikliyi" bu gün özlərinə xoş gəlmir. “Yan” Parfiya (İran) məişətindən götürülmüş bir suffiksdir, hər hansı bir nəslə mənsubluğu ifadə edir. Məsələn, "Nersesyan" dedikdə "Nerses nəslindən olmaq"

mənası başa düşülür. Bununla əlaqədar Aşot, Arşak, Rapen, Suren, Anuş kimi Parfiya mənşəli adları və Xosrov, Anuşavan (Anuşirvan), Narses (Narse) kimi Sasani mənşəli adları qeyd etmək yerinə düşər. Hətta "Allah" və "xaç" sözlərini də ermənilər öz sözlüyünə borc olaraq götürüblər. Allaha ermənicə "Astvats" deyilir, zərdüştilikdə "Astvats" ali ilahə deməkdir. Erməni dilində işlədilən "xaç" sözü də udinlərdən götürülüb. Udinlər xaça "xaş" deyirlər. “Ay” mənasında işlədilən bu söz albanlarda "işıq", "şəfəq" mənalarını da ifadə edir.

Türk, ərəb, Azərbaycan, fars mənşəli erməni soyadlarına çox misal göstərmək olar: Avazyan - (fars,ərəb.) əvəz; Ağacanyan – (türk, fars) ağa, cənab, can, sevgili; Ağaxanyan - (türk.) ağa, cənab, xan, hökmdar; Adilyan - (ərəb) adil müsəlman hökmdarlarının epitetidir, ədalətli deməkdir; Azadyan – (türk) azad, ədalətli; Araz – (azərb.) araz, xoşbəxtlik; Aramyan - (fars) aram, dinclik, sülh, rahatlıq və sair. Yeri gəlmişkən, erməni jurnalist R. Açaryan "Erməni dilində türk əsilli sözlər" adlı kitabında yazır ki, erməni dilində 4200-dən artıq türk sözündən istifadə olunur.

Haram tikə yeməyi özünə ar etməyən ermənilərin çoxüzlülüyündən, saxta oyunlarından yaxşı xəbər tutan rus diplomatı general Mayevski "Ermənilərin törətdikləri kütləvi qırğınlar" adlı kitabında öz fikrini belə açıqlayır: "Ermənilərin xalq qəhrəmanlığını barədə eşidənlər varmı? Onların azadlıq döyüşləri harada həkk olunub? Heç yerdə! Çünki erməni "qəhrəmanları" öz xalqının xilaskarı olmaqdan daha çox öz millətinin cəlladı olmuşlar". O həm də Dağlıq Qarabağ məsələsinə toxunur və əsl həqiqəti söyləyir: "Qarabağın tarixi kökləri antik dövrə gedib çıxır. Bu, Azərbaycanın tarixi əyalətlərindən biridir. Bu region Azərbaycanın mühüm siyasi, mədəni və mənəvi mərkəzidir... Bədnam Qarabağ problemi ermənilərin saxta ideyaları ilə yaradılıb". Bu eyibli əməlləri hansı kamil və yetkin millət özünə rəvac verər?!

Hərbi jurnalist kimi ötən hərbi xidmət zamanı beş erməni əsiri ilə söhbət etmək imkanı əldə etmişəm. Döyüşlərin qızğın cağında ikisi ağır yaralı olduğuna görə onlarla bir-iki kəlmə söz kəsmişəm. Onu da öyrənmişəm ki, onlar bizim yox, məqsədli şəkildə öz güllələrinə tuş gəliblər. Daxili qanaxmanı kəsmək üçün ön atəş xəttindən təcili təxliyə ediliblər. Lakin üçündən – sevanlı Tiqran Sepikoviç Karibyandan, əslən bakılı erməni Arşavik Behbudoviç Karayandan və razdanlı Slavik Vasilyeviç İsaverdiyandan rahatca müsahibə almışam. Həmin müsahibələr “Azərbaycan Ordusu” qəzetində dərc edilib. Sözümün canı ondan ibarətdir ki, həmin erməni əsirləri söhbət zamanı öz millətinə olan nifrətini gizlətməyiblər. Açıqca deyiblər ki, erməni başıbəlalı millətdir, bu bəlanı özümüz öz başımıza açırıq, çünki özümüz özümüzə düşmən kəsilmişik. Həm də yalvarırdılar ki, onları yenidən Ermənistana qaytarmayaq, elə azad buraxaq ki, başqa ölkələrə gedib erməni olmayan yerdə yaşasınlar. Erməni ordusunun bir bəd əməlini də belə açıb-ağartdılar ki, ön atəş xəttində Azərbaycan tərəfə könüllü əsir düşmək istəyənlər çoxdur. Bunun qarşısını almaq üçün hərbi komandanlıq xüsusi müşahidəçilər ayırır ki, əsir düşmək istəyənlər arxadan gülləyə tutulsunlar. Döyüşdən yayınmaq üçün bu sayaq könüllü addım atılmasına nə ad verək? Bu da özünə qarşı nifrətamiz ermənilik deyilmi?!

İşıqlı yolla getmək erməniyə xoş gəlməyən bir hərəkətdir. İşıq aşkarlıq yaratdığına görə daşnak anlamında bihörmət hədəfidir. Bizlərə və bütün dünya əhlinə agah bir həqiqətdir ki, insanlığa xoş gəlməyən qaranlıq heç vaxt sönüb-tükənməyən dığa sevdasıdır. Zülmət sevən ermənilər öz nemətlərini yalnız zülmət içində becərirlər. İşıqlığa olan bu soyuq münasibət onların arasında elə soyuq tellər yaratmışdır ki, böyük qismi özünə qarşı nifrət edəndir. Dövlət bayrağı Kolumbiyadan, əlifbası Efiopiyadan,

musiqi və mətbəxi türklərdən, kilsəsi alban və gürcülərdən, adı və soyadı isə daha çox türk, ərəb, farslardan oğurlanan, ərazisi isə Azərbaycan torpaqlarından zor gücünə hasilə gələn bir millətin hansı haqq və halallığından danışasan?!

 

İbrahim MƏSİMOĞLU,

müharibə veteranı, ehtiyatda olan polkovnik-leytenant

.

94 saylı seçki dairəsindən deputatlığa namizəd Zahid Oruc Bərdənin Muğanlı kəndində istedadı ilə seçilən 9-cu sinif şagirdinin evinə gedib, onun valideynləri ilə görüşüb.

Axar.az xəbər verir ki, bu barədə Zahid Orucun rəsmi Feysbuk səhifəsində məlumat yayılıb.

Bildirilir ki, Kübra adlı 9-cu sinif şagirdinin gözəl rəsm çəkmək qabiliyyəti var:

“O öz həmyaşıdlarından məqsədyönlülüyü ilə seçilir, dərs əlaçısıdır. Özünün bu qabiliyyətini daha da inkişaf etdirib rəssam olmaq istəyir. Şagirdin rəsmlərində vətən, dövlət təəssübü, milli hisslər, Azərbaycanın tarixi, şəhidlərimizlə bağlı motivlər var”.

Görüş zamanı Kübra Zahid Orucun rəsmini də ona təqdim edib. Deputatlığa namizəd üçün bu rəsm sürpriz olub.

Kübra bildirib ki, rəsmi bir gün ərzində işləyib. Zahid Oruc onun timsalında uğurlu bir Azərbaycan gəncini gördüyünü dilə gətirib, gələcəkdə əsərlərinin böyük sərgilərə layiq olduğunu və dəstəyə hər zaman hazır olduğunu ifadə edib. Bildirib ki, Bərdə gəncləri fərqli istedadları ilə hər zaman seçilib, müxtəlif sahələrdə uğurlar nümayiş etdiriblər.

Deputatlığa namizəd belə bir ailəni ziyarət etməyin mənəvi borca çevrildiyini söyləyib.

O, eyni zamanda kəndin ictimai problemləri, qarşıdakı vəzifələr barədə də ailə ilə söhbət edib.

Sonda Zahid Oruc Kübraya uğurlar arzu edib, bu ziyarətdən olduqca şad olduğunu dilə gətirib.

.

Asiya Fakt İnformasiya Agentliyi nəzdində Sizi Tanıyaq layihəsinin “Müsahibim rublikasının növbəti qonağı Birinci Qarabağ savaşı veteranı, Vadim Ulyanovdur. Vadim  Ulyanov Əzizbəyov batalyon komandiri olub. Birinci Qarabağ savaşında iştirak edən102 nəfərlik batalyonun geriyə qayıtmış iki nəfərindən biridir.
Müsahibimiz çıxışında vurğuladı ki, sağlamlığını Qarabağ döyüşlərində itirsə də, peşiman deyil. Sadəcə ən pis təsir edən heç bir məmurumuzun və ya millət vəkilinin bu günə qədər qapısını döyüb səhhətiylə maraqlanmamasıdır. Müraciətlərinin cavabszı qalmasıdır.
"Bu günə qədər qapımızı döyən yeganə İnsan 13 Saylı Xəzər-Pirallahı seçki dairəsindən namizədliyi irəli sürülmüş Səbuhi Rəcəb olub. Yalnız Səbuhi Rəcəb maraqlanıb mənimlə. Çox istərdim deputat o seçilsin"-  deyə Vadim Ulyanov bildirib
Vüsalə Qələndərli
Ətraflı Videoda

.


25 yanvar 2020-cu il tarixində Parlament seçkilərinə 13 saylı Xəzər-Pirallahı Dairə Seçki Komissiyası (DSK) tərəfindən namizədliyi qeydə alınan Səbuhi Rəcəbin qəsəbə sakinləri ilə görüşü keçirilib.

Ardını oxu...

.

Bu günlərdə Asiya.ws - ə müraciət edən bir qrup sahibkar Sabunçu rayon İcra Hakimiyyətinin  nümayəndələrinin əllərində rayon icra hakimiyyətinin sərəncamı ilə "Avtoyuma" məntəqələrinin bağlanmasını tələb etdikləri barədə məlumat veriblər.Belə ki, bir qrup şəxs Sabunçu rayon ərazisində yerləşən "Avtoyuma" məntəqələrinin, ya təyinatının dəyişdirilməsini,ya da bağlanması ilə bağlı Bakıxanov Qəsəbə Nümayəndəsinin xəbərdarlıq məktubunu sahibkarlara paylayıblar .Asiya.ws -ə müraciət edən bir qrup sahibkar isə obyeklərinin heç bir əsas olmadan bağlanması və yaxud təyinatının dəyişdirilməsi icra strukturlarının səlahiyyətində olmadığını,eyni zamanda isə məhkəmə qərarı olmadan bu kimi hərəkətlər nəyə və kimə  xidmət etdiyini  aydınlıq gətirilməsini tələb edirlər..


Sahibkar qeyd edir ki,Bakıxanov Qəsəbə Nümayəndəsinin  bu məktubunu qanunsuz hesab edir və  bunu icra strukturlarının  yeni oyunu,yəni "pul tələsi" hesab edirlər. Adının çəkilməsini istəməyən sahibkardan biri isə obyektin bir çoxunu elə İcra hakimiyyətinin satdığını,obyektin tikilməsinə və təyinatına da məlumatlı olduğu halda nədən qanunsuz idisə niyə satırdı sualını qoyub. "Obyekt mənimdir,hansı profildə işlətməyimi vergi orqanları bilir,su işlədirəmsə dövlətimə su pulu və digər komunal xidmətlər ödəyirəm,əgər sanitar qaydaları pozuramsa buyursun aidiyyatı qrumlar bununla bağlı məsələ qaldırsın.O zaman bizdə gərəyi nədirsə edərik.Yoxsa heç bir əsas olmadan bu cür məktubla olmur.." Məsələ ilə bağlı Bakıxanov Qəsəbə Nümayəndəliyi əlaqə cəhdlərimizə və həmişəki kimi zənklərimizə cavab verilmədi.
.

Asiya Fakt İnformasiya Agentliyi nəzdində "Sizi Tanıyaq” və Azərbaycan Dövlət Akademik Filarmoniyasının "Gənclərə Dəstək” layihəsinin birgə təşkilatçılığı ilə "31 Dekabr Dünya Azərbaycanlılarının Həmrəylik günü” və "Yeni il” münasibətilə "Ürəklər Gülsün” adlı xeyriyyə konserti keçirilib. Konsertdə istedadlı gənclərin bir-birindən maraqlı çıxışları izlənilib, musiqi nömrələri səsləndirilib. Sonda istedadlı gənclərə təşəkkürnamə və hədiyyələr təqdim edilib.
Tədbirə dəvət edilən imkansız ailələr və övladlarına Nərgiz Əliyeva ərzaq və hədiyyələr təqdim edib. Heç vaxt konsertdə olmayan imkansız ailələr bu cür gözəl münasibətə, bayramqabağı ərzaq yardımı və övladları üçün verilən hədiyyələrə görə təşkilatçılara öz təşəkkürlərini bildirib 











Xəbər lenti